เสียมิได้
สำหรับเจ้าหน้าที่ของสหกรณ์แบบนี้แล้ว พวกเขานั้นยากที่จะเดินออกไปจากนอกตึกของตน จึงเป็นธรรมดาที่พวกเขาจะไม่ได้รับรู้เรื่องราวของศิษย์ใหม่ที่เข้ามา รวมถึงการที่ไม่รู้จักหยานเสวี่ย
แต่อย่างน้อยๆเขาก็ได้รับฟังเรื่องราวความงามของเธอมาบ้าง และนี่ทำให้เพียงเขาเห็นหยานเสวี่ยในตอนแรกก็พอจะรู้ได้ว่าเธอนั้นคือศิษย์ใหม่ที่ทุกคนกล่าวถึง
นี่จึงให้เจ้าหน้าที่นั้นเมินเฉยต่อจางซง และเผยท่าทางราวกับหมูที่เห็นอาหารอันโอชะออกมาแล้วถามออกไป “น้องสาวท่านนี้คงเป็นศิษย์ใหม่สินะ แล้วเจ้าต้องการสิ่งใดกัน”
หยานเสวี่ยเองก็ทำเป็นทองไม่รู้ร้อนกับท่าทางนี้ เพราะสำหรับเธอแล้ว ท่าทางของจางซงที่นำพาเธอมาตลอดทางนั้นน่ารำคาญยิ่งกว่า เธอได้เอ่ยถามออกมา “ข้าต้องการโสมร้อยปีห้าร้อยต้น มีหรือไม่”
“โสมร้อยปีห้าร้อยต้นรึ มีๆๆ” เมื่อได้ยินแบบนี้แล้วคนขายย่อมต้องดีใจเป็นธรรมดา แต่ก็ยังแสร้งถามออกมาแสดงความลำบากใจในเรื่องนี้ “น้องสาว พวกเรานั้นมีโสมกองเป็นภูเขา แต่ด้วยสภาพพื้นที่นี้ทำให้ราคามันไม่น้อยเลย แถมเจ้านั้นยังต้องการจำนวนห้าร้อยต้นอีก อย่างน้อยๆมันก็มีมูลค่ากว่าหนึ่งพันเหรียญม่วงเลยนา”
“หนึ่งพันเหรียญม่วงร
