อ.ฉีจะได้พูดจบ หลิวฉิงหยุนที่อยู่ในห้องเบื้องล่างก็ได้ระเบิดคลื่นพลังของตนออกมาจนทำให้ทุกสิ่งที่หล่นทับกระเด็นกระดอนออกไป
ท่ามกลางกลุ่มควันและฝุ่นที่ฟุ้งกระจาย หลิวฉิงหยุนได้วิ่งออกมาพลางกอดหลิวฉางเชิงที่ตกอยู่ในสภาพโง่งมพลางคำรามลั่นขึ้นฟ้าจ้องมองไปยังมหาราชาที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าอย่างแค้นเคือง
“ไอ้ตัวระยำที่ไหนที่กล้ามาทำเรื่องเช่นนี้”
“แม่…เอ๊ย หลานของข้าใกล้จะหายดีอยู่แล้ว แต่เขาต้องจบสิ้นด้วยพลังฝ่ามือของแก”
“วันนี้ข้า หลิวฉิงหยุน ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตก็จะทำให้พวกเจ้าทั้งหมดตกตายไปพร้อมหลานของข้า”
เมื่อพูดจบ หลิวฉิงหยุนก็ค่อยๆวางร่างของหลิวฉางเชิงลงแล้วโจนทะยานพุ่งเข้าใส่มหาราชาทั้งสิบ
เมื่อเห็นฉากนี้ ผอ.ฉีก็รีบเอาตัวเข้ามาวาง
“ผู้อาวุโสสูงสุด อย่าได้เสียมารยาท รีบขอโทษเหล่าผู้อาวุโสผู้คัดเลือกแห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์เดี๋ยวนี้”
“ผู้อาวุโสผู้คัดเลือกแห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์งั้นรึ”
หลิวฉิงหยุนได้กวาดตามองมหาราชาทั้งสิบ ใบหน้าที่โกรธเกรี้ยวแค้นเคืองพลันมลายสิ้นแต่ก็ยังเหลือเค้าลางแห่งความไม่พอใจอยู่
“แล้วยังไง…. หลานที่น่าสงสารของข้าเข้าสู่จุดสำคัญในการรักษาและจะหายดีในอีกสิบนาที
