ท้ายที่เหลือในแหวนเก็บของของเขาไป
“หยานเสวี่ย ข้าไม่เป็นไร เพียงแต่ข้านั้นคงไม่อาจจะเคลื่อนไหวอะไรได้ไปอีกสักพัก”
“ในระหว่างนี้เจ้าเองก็พยายามอย่าทำตัวโดดเด่นล่ะ คนนอกจะได้ไม่สงสัย”
“โลกปีศาจแห่งนี้ไม่ง่ายอย่างที่ข้าคิดไว้เลยจริงๆ”
หลังจากหยานเสวี่ยหลั่งน้ำตาออกมาเล็กน้อย เธอก็พยักหน้ารับ “ไม่ต้องกังวล หากไม่มีอะไรล่ะก็ ข้าเองก็จะไปบ่มเพาะอยู่ที่ห้องนะ”
“หากเจ้าต้องการสิ่งใด แค่บอกข้า เดี๋ยวข้าจะไปหามาให้”
เฉินเฉียงได้นิ่งคิดไปเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมา “ถามจางหยวนและคนอื่นๆสิว่ามีใครในหมู่พวกเราได้ไปเขาโรคามารึเปล่า”
ถึงแม้หยางเสวี่ยจะไม่รู้ว่าเฉินเฉียงจะถามไปทำไม แต่เธอก็ได้ทำการส่งข้อความไปถามจางหยวนและคนอื่นๆผ่านกำไลสื่อสารในทันที
ไม่นาน ทั้งหกกลุ่มคนของกองกำลังเทียนเว่ยก็ได้ส่งข้อความตอบกลับมา
ไม่มีใครที่ได้เข้าไปยังที่แห่งนั้นมาก่อน
“น่าแปลกนัก”
เฉินเฉียงพูดออกมาประหนึ่งการบ่นอุบพลางดูดซับผลของยาฟื้นฟูที่พึ่งกินไป
นี่ทำให้หยานเสวี่ยอดที่จะถามออกมาเสียมิได้ “เฉินเฉียง เกิดอะไรขึ้นเหรอ”
“ใครกันที่ทำให้เจ้าบาดเจ็บ”
เฉินเฉียงจึงได้บรรยายประสบการณ์ในช่วงหกเจ็ดวันที่ผ่านมา และท้ายที่สุด
