เขาก็ไม่ได้กลับขึ้นมาบนผิวดินแต่อย่างใด หลังจากดำดินไปห่างจากเขาได้สักร้อยกว่าไมล์ เขาก็เปลี่ยนรูปลักษณ์ก่อนจะขึ้นมาบนผิวดิน
การมาที่เขาโรคาในครั้งนี้ ไม่เพียงเขาจะไม่สามารถทำเป้าหมายได้สำเร็จ แถมยังต้องมาบาดเจ็บหนักโดยไม่ใช่เรื่อง
แถมอาการบาดเจ็บในครั้งนี้ เป็นไปไม่ได้เลยที่จะหายดีได้ในระยะหนึ่งปี
เฉินเฉียงในตอนนี้ได้ข้ามแม่น้ำตงเตียนมาได้แล้ว หลังจากใช้ความคิดอยู่นาน เขาก็ตัดสินใจว่าจะกลับไปยังเมืองเฉินเหลิวเพื่อฟื้นคืนอาการบาดเจ็บก่อน
ยังดีที่ทักษะเคลื่อนย้ายพริบตาและข้ามมิติของเขาไม่ได้รับผลจากอาการบาดเจ็บ ไม่อย่างนั้นเขาคงจะแย่ยิ่งกว่านี้
หลังจากเดินทางไปอีกหนึ่งวันหนึ่งคืน เฉินเฉียงก็ได้กลับไปถึงสำนักใต้บาดาลและอยู่ในห้องของเขา
ในทันทีที่หยานเสวี่ยรู้สึกถึงการคงอยู่ของเฉินเฉียง เธอก็รีบวิ่งเข้ามาหาเฉินเฉียงในห้อง
และนี่ต้องทำให้เธอถึงกับต้องหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นใบหน้าที่เหลืองประดุจกระดาษทองของเฉินเฉียง พร้อมร่างกายที่บวมฉึ่งออกข้างประดุจก๋วยเตี๋ยวเส้นใหญ่
“เฉินเฉียง นี่เจ้าไปทำอะไรมาเนี่ย”
เฉินเฉียงเผยรอยยิ้มออกไปเล็กน้อยก่อนที่จะส่ายหน้าไปมา ก่อนที่จะกินยาฟื้นฟูเม็ดสุด
