บทที่ 340 เปิดเขตแดน
ด้วยการที่ ที่นี่มีดอกไม้ร้อยสีสันอย่างนับไม่ถ้วน ด้วยการที่มันใช้ปรุงยาได้ทั้งยาหวนคืนโลกาและยาสลายเลือดของโลกปีศาจ เขาจึงไม่อาจจะปล่อยสมบัติล้ำค่าเหล่านี้ไว้ได้
ถึงแม้ว่าจะมีไอ้ตัวยึกยือนี่รายรอบดอกไม้ร้อยสีสันเอาไว้ แต่มันก็ยังง่ายต่อเฉินเฉียงที่จะจัดการพวกมัน
และนี่ทำให้เขานั้นไล่ฆ่าพวกมันด้วยดาบดั้นเมฆ
และด้วยการที่เขานั้นมีขอบเขตเจตจำนงแห่งการต่อสู้อยู่ ไอ้ตัวยึกยือเหล่านี้จึงไม่อาจทำอะไรเขาได้แม้แต่ปลายก้อย และนี่ทำให้เขากวาดล้างพวกมันได้เป็นส่วนใหญ่
ในขณะที่เฉินเฉียงนั้นกำลังเก็บกวาดดอกไม้ร้อยสีสันอยู่นี้ก็มีบางสิ่งได้เคลื่อนไหว
ฮื้ม
ในระหว่างการเก็บกวาดดอกไม้นี้ เฉินเฉียงก็รับรู้ได้ว่าไอ้ตัวยึกยือเหล่านี้ไปรวมตัวกันและมันไม่ได้คิดจะเข้าใกล้เขาแต่อย่างใด
เขาเองก็รู้สึกว่ามันผิดปกติอยู่เหมือนกัน
ตามความเข้าใจของเขา เขาคิดว่าสัตว์ปีศาจนั้นสมควรจะไร้ซึ่งความกลัว และจะถาโถมโจมตีใส่เขาโดยไม่สนใจว่าศัตรูจะแข็งแกร่งขนาดไหน
แต่ในตอนนี้เขากลับพบสิ่งที่น่าสนใจขึ้นมา
หลังจากมองมันอยู่ไกลๆ เขาก็รู้สึกได้ว่าจำนวนของไอ้ตัวยึกยือนั้นลดลงมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับมีสิ่งใดดึ
