ะพวกมันคงไม่ตั้งมั่นทะลวงผ่านมากันขนาดไหน
และในเมื่อเขาได้พบเจอทางเข้ามาที่โลกแบบนี้แล้ว เขาเองก็คงปล่อยไว้เฉยๆไม่ได้
นี่ทำให้เฉินเฉียงที่ตาแดงฉานถือดาบดั้นเมฆขึ้นมาหมายจะฟาดฟัน
แต่เป็นตอนนี้ที่เขาหยุดมือไป
ไม่
เขาไม่อาจจะฆ่าไอ้ตัวยึกยือเหล่านี้ไปได้
ในเมื่อที่นี่เป็นที่เดียวที่มีดอกไม้ร้อยสีสัน นั่นย่อมหมายความว่าผู้บ่มเพาะโลกปีศาจจะต้องมาที่นี่อยู่บ่อยครั้ง
หากอยู่ๆไอ้ตัวยึกยือพวกนี้หายไป มีความเป็นไปได้อย่างสูงที่ประตูเขตแดนจะถูกค้นพบ
และเมื่อถึงตอนนั้น ไอ้พวกโลกปีศาจคงจะรุกรานโลกอย่างสุดกำลัง
เฉินเฉียงที่สงบใจลงแล้วก็ได้ว่ายน้ำจากไป
แต่เมื่อเห็นเจ้าตัวยึกยือที่ยังคงรวมตัวอยู่ที่ดอกไม้ร้อยสีสัน นี่ทำให้เขารู้สึกไม่อยาก
หากเขาจะป้องกันการรุกรานจากสัตว์ปีศาจ ด้วยความสามารถของเขาในตอนนี้ไม่มีทางเป็นไปได้เลย
ต่อให้เขาจัดการไอ้ตัวยึกยือพวกนี้ได้หมดสิ้น แล้วเรื่องเขตแดนจักรพรรดิล่ะ
ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่เขาทำได้ในตอนนี้มีเพียงกับการเก็บกู้ร่างของสามจักรพรรดิแล้วค่อยหาวิธีจัดการประตูเขตแดนทั้งสองที่เชื่อมมายังโลกใบนี้
ยิ่งไปกว่านี้คือใครจะรับรองได้ว่าจะไม่มีประตูเขตแดนอื่นอยู่บน
