โลกใบนี้อีกกัน
สี่วันผ่านไป เฉินเฉียงรู้สึกว่าเขาไม่ควรเสียเวลาอยู่ที่นี่อีก
เท่าที่ดูแล้ว หุบเขาฟานหยินนั้นเป็นพื้นที่ซ่องสุมของสัตว์ปีศาจแห่งโลกปีศาจ
ยังดีที่พวกมันยังคงอยู่ได้แค่ในพื้นที่นี้ไม่ไปที่อื่นได้โดยง่าย ไม่อย่างนั้นอย่าว่าแต่โลกเลย แม้แต่โลกปีศาจเองก็คงจะไม่พ้นความวายป่วงไปได้
ด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เฉินเฉียงรีบว่ายน้ำออกจากทะเลสาบนี้ไปเพื่อที่จะกลับออกไปยังนอกเขา
หลังจากยืนยันเส้นทาง เฉินเฉียงก็เดินตรงไปยังทางเข้าหุบเขาพร้อมกับกางขอบเขตเจตจำนงแห่งการต่อสู้ออกไป
“โฮกกกกกก”
หลังจากเดินไปได้พักหนึ่ง สัตว์ปีศาจตัวที่สู้กับเขาก่อนหน้านี้ก็ได้ปรากฏตัวขึ้นอีกครา
ด้วยการที่เฉินเฉียงในตอนนี้ไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะต่อสู้ เมื่อเขาเห็นสัตว์ปีศาจตัวนี้เขาจึงได้สะบัดดาบดั้นเมฆในมือพุ่งตรงไปยังสัตว์ปีศาจอย่างเดือดดาล
ครั้งก่อนเป็นเพราะเขาไม่ระวังตัวจึงได้พลาดท่าไป
แต่ในตอนนี้เขาไม่ได้มีอารมณ์ที่จะเสียเวลาประลองกำลัง เป็นธรรมดาที่เขาจะจบการต่อสู้อย่างรวดเร็วจนไม่ให้โอกาสอีกฝ่ายอีก
หากจะต้องฆ่ากันแล้ว เฉินเฉียงนั้นสามารถจัดการสัตว์ประหลาดตนนี้ได้ทุกเมื่อ
และด้วยการขยับเพียงครั้งเดียว
