ในทันใด
เฉินเฉียงค่อยๆเดินเข้าไปหน้าหลิวฉางเชิงอย่างช้าๆ ก่อนที่จะวางมือขวาไว้บนหัวหลิวฉางเชิง แล้วพูดออกมาอย่างช้าๆ “ทำตัวดีๆแล้วหลับซะ”
เพียงเฉินเฉียงพูดจบประโยค หนังตาของหลิวฉางเชิงก็ค่อยๆปิดตัวลง ก่อนที่จะลงไปนอนกองกับพื้น
เฉินเฉียงค่อยๆวางหลิวฉางชงลงด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์ ก่อนจะเดินออกจากห้องและปิดประตูไว้ดังเดิม แล้วเดินกลับบ้านพักของตนไป
ไม่นานจากเฉินเฉียงจากไป เม่ยซินและหลี่กวงก็ได้เดินลงมาพร้อมตำราและข้อมูลต่างๆ
“ฮื้ม หลิวฉางเชิงไปไหนกัน แล้วทำไมถึงปิดประตูล่ะ”
เม่ยซินหมายที่จะเปิดประตูห้องพักของหลิวฉางเชิง แต่ก็ถูกหยุดมือไว้โดยหลี่กวง
“น้องเม่ยซิน เจ้าลืมคำพูดของศิษย์แผนกวิชายุทธเมื่อครู่ไปแล้วรึไง”
“พวกเขาบอกว่าบรรณารักษ์หลิวนั้นเป็นพวกหื่นกามอย่างที่สุด และในเมื่อประตูปิดแน่นเสียขนาดนี้ ข้าเกรงว่าเขาคงจะทำเรื่องไร้ยางอายอยู่กระมัง”
“เอาอย่างนี้แล้วกัน ข้าจะรออยู่นี่ ส่วนเจ้ากลับไปก่อน เดี๋ยวข้าจะจัดการเรื่องขอยืมเองแล้วกัน”
เม่ยซินกะพริบตาอันกลมโตและสวยงามใส่อยู่พักหนึ่ง ก่อนที่จะเผยรอยยิ้มยั่วยวนออกมาให้กับหลี่กวง
“พี่ใหญ่หลี่กวงดีกับข้าที่สุดเลย”
หลังจากนั้น
