บทที่ 334 บทเรียนของบรรณารักษ์
หลิวฉางเชิงหรี่ตามองตามเฉินเฉียงที่ค่อยๆเดินขึ้นบันไดไปอย่างนวยนาด
เขาได้ยินมาว่าแผนกปรุงยาได้รับสาวที่งามงดอย่างที่สุดมาสองคน และเท่าที่เขาได้เห็นน่าจะงามกว่าที่เขาร่ำลือกันซะอีก
ในเมื่อสาวงามเช่นนี้มาอยู่ที่ปากของตนราวกับต้องการหยิบยื่นให้ เมื่อหรือที่หลิวฉางเชิงจะไม่คว้าโอกาสนี้ไว้ ยังไงซะ เขาก็ไม่มีทางปล่อยเธอไปง่ายๆ
รอก่อนเถอะ
ตราบใดที่ได้เข้ามาแล้วก็อย่าได้หวังออกไปอย่างสมบูรณ์เลย
นี่คืออาณาเขตของเขา หลิวฉางเชิง
เมื่อคิดได้แบบนี้ เขาก็ได้ยินชายหญิงคู่หนึ่งคุยกันที่ด้านนอก
“พี่ใหญ่หลี่กวง ช่วงสองวันมานี้พี่เป็นอะไรไปน่ะ”
“ทำไมอยู่ถึงได้หลับกลางอากาศแบบนั้นได้กัน”
“ไม่ใช่ว่าร่างของพี่มีอะไรผิดปกติหรอกนะ ทำไมพี่ไม่ให้พี่หลิวเซียงจากแผนกของเราช่วยตรวจสอบร่างกายให้ล่ะ”
“ข้าไม่เป็นอะไรหรอก แล้วทำไมข้าต้องให้ไอ้คนอย่างนั้นดูด้วยกัน แล้วก็ไอ้หลิวเซียงนั่นไม่ใช่คนดีอย่างแน่นอน เจ้าเองก็เห็นสายตาที่มันมองพี่หยางเสวี่ยไม่ใช่รึ”
“เจ้าเองก็เหมือนกัน อยู่ให้ห่างมันเอาไว้”
“ไอ๊หยา นี่ช่างแปลกนัก ตอนแรกเรื่องเมื่อวันก่อนข้าก็คิดว่าเป็นเพราะผู้ติดตามของพี่ห
