ราก็ไปหามาดูสักหน่อยดีกว่า”
“ข้าได้ยินมาว่าคนแผนกหุ่นเชิดโลหิตนั้นล้วนแล้วแต่ไม่ธรรมดา”
“จะดีกว่าหากพวกเรารู้เรื่องของพวกนั้นไว้บ้าง เพื่อพวกเราพบเจอพวกนั้นในอนาคตจะได้ใช้พลังของพวกเราป้องกันตัวจากพวกนั้นได้”
เมื่อพูดจบ เม่ยซินก็ลากหลี่กวงขึ้นไปชั้นสี่
เฉินเฉียงส่ายหน้าไปมาก่อนจะหาข้อมูลของแผนกปรุงยาต่อ
เฉินเฉียงหยิบหนังสือและข้อมูลของแผนกปรุงยามีอีกสิบกว่าเล่ม ก่อนที่จะสุ่มหยิบของแผนกวิชายุทธมาอีกเกือบสิบเล่ม ก่อนจะลงบันไดไป
สำหรับหนังสือและข้อมูลของแผนกวัตถุวิญญาณนั้น เขาหาได้สนใจไม่
นั่นก็เพราะเขารู้สึกว่าแค่ดาบของมนุษย์กลายพันธุ์ที่เขาขายไปก่อนหน้านี้ก็เหนือกว่าดาบเล่มใดในโลกปีศาจนี่ไปแล้ว
หลิวฉางเชิงนั้นเกือบจะพ่นชาออกมาจากปากในทันทีเมื่อเห็นเฉินเฉียงในร่างหยางเสวี่ยที่หอบหนังสือสามสิบกว่าเล่มลงมาด้วยสองมือที่เรียวเล็ก
“มากมายนัก”
เฉินเฉียงได้พูดออกมาอย่างไม่แยแส “บรรณารักษ์หลิว คำนวณค่าใช้จ่ายหน่อยว่าเท่าไหร่”
“ได้ ทั้งหมดสามสิบเจ็ดเล่ม และเล่มละห้าเหรียญน้ำเงินต่อวัน หากเจ้าคิดจะยืมพวกมันไปหนึ่งวันก็วางเงินมาหนึ่งร้อยเหรียญม่วงซะ”
“หนึ่งร้อยเหรียญม่วงเหรอ”
เฉินเฉียงนิ่งอ
