ึ้งไป
เขานั้นไม่ได้ใส่ใจเรื่องเงินแต่อย่างใด แต่มันเป็นเพราะชายตรงหน้าเขาคิดจะรีดเงินผู้คน
“ผู้จัดการหลิว ท่านคำนวณผิดรึเปล่า มันจะไปมากมายขนาดนั้นได้ยังไง”
“แพงไปรึ ก็นะ ทุกอย่างนั้นล้วนพูดคุยกันได้” เมื่อพูดจบ หลิวฉางเชิงได้ปิดประตูและสาวเท้าเข้าหาเฉินเฉียงอย่างช้าๆ
“ฮี่ฮี่ฮี่ สาวน้อย ตราบใดที่เจ้ายอมฟังคำของบรรณารักษ์ผู้นี้ ไม่ต้องพูดถึงเหรียญม่วงร้อยเหรียญเลย แม้แต่เหรียญน้ำเงินสักเหรียญเจ้าก็ไม่ต้องจ่ายแล้วเจ้าก็สามารถเอาหนังสือพวกนั้นไปอ่านนานแค่ไหนก็ได้เท่าที่เจ้าต้องการ”
“โอ้…แล้วท่านจะให้ข้าทำสิ่งใดล่ะ” เฉินเฉียงไม่ขยับเขยื้อนและจ้องมองไปที่อีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มหวาน
เมื่อเห็นฉากนี้ หลิวฉางเชิงก็รู้สึกราวกับหัวใจที่ถูกแมวข่วนเล่นจนเสียงของเขาเกือบจะเก็บความรู้สึกเอาไว้ไม่อยู่ “สาวน้อย พื้นที่ส่วนนี้เป็นพื้นที่ที่ไม่มีผู้ใดในระดับผู้บริหารคิดจะมาข้องเกี่ยว”
“ถึงแม้หอวิชานี้จะไม่ได้มีข้อมูลทั้งหมด แต่หากเจ้าทำตามคำของข้า หากเจ้าต้องการเห็นข้อมูลของศิษย์ภายในข้าก็หามาให้เจ้าได้”
“ฮี่ฮี่ฮี่ เรื่องนั้นไม่จำเป็นหรอก หากข้าต้องการจะดูพวกมัน ข้าจะเข้าไปเมื่อไหร่ก็ได้”
เมื่อได้ยินคำนี้ หลิวฉางเชิงท
