้องสาวเม่ยซิน มีสิ่งใดรึ”
เพียงพูดจบ เฉินเฉียงก็พึ่งจะนึกได้ว่าตนยังไม่ได้เลียนเสียงให้เหมือนหยานเสวี่ย
แม้หลี่กวงจะไม่ได้สังเกตเพราะกำลังงงๆ แต่กับผู้หญิงอย่างเม่ยซินย่อมไม่รอดพ้น
หลังจากนั้นเธอได้มองเฉินเฉียงในคราบหยานเสวี่ยไปรอบๆสองสามรอบ ก่อนที่จะใช้นิ้วจรดไปที่ริมฝีปากของตนก่อนจะเอียงหัวแล้วพูดออกมา “พี่หยานเสวี่ย แปลกนัก ทำไมเสียงของพี่ถึงได้ประหลาดขนาดนี้กัน”
“อะแฮ่ม งั้นรึ”
เฉินเฉียงในคราบหยานเสวี่ยกระแอมออกมาเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม
