ู้คนพูดกัน ทำให้เฉินเฉียงเข้าใจระดับของค่าเงินที่นี่มากขึ้น
เมื่อเห็นว่าเฉินเฉียงไม่มีท่าทีจะเอ่ยปาก หลี่กวงก็ได้ถามออกมาอีกครั้งอย่างได้ใจ “ไอ้หนู เอาเหรียญคริสตัลม่วงแปดสิบเหรียญนี่ไปซะ แล้วอย่าได้คิดที่จะโก่งราคาเป็นอันขาด ต่อให้เจ้าอยากจะโก่งราคาก็อย่าได้หวังมาทำเรื่องนี้กับคนอย่างข้า”
เฉินเฉียงไม่ได้แยแสกับท่าทางของหลี่กวง เขาเพียงแค่ถูแหวนบนมือก่อนที่จะนำเหรียญคริสตัลม่วงออกมา และนี่ทำให้เมิ่งน้อยลืมตาขึ้นกว้างและฉกเหรียญในมือของเฉินเฉียงไปเคี้ยวเล่น
“เฮ้ย…..” เมื่อหลี่กวงเห็นฉากนี้ก็ต้องนิ่งอึ้งไป
“ไอ้ฉิบหายวายวอด ไอ้เด็กนี่ต้องเป็นคนรวยแหงๆถึงได้ยอมให้เหรียญคริสตัลม่วงไอ้ลิงน้อยกินหน้าตาเฉยแบบนี้”
“โอ้นรกเถอะ ช่างเสียของยิ่งนัก ในสายตาข้าต่อให้นายน้อยหลี่ที่บ้านจะมีเหมืองก็ยังไม่กล้าจะเลี้ยงดูมันเป็นแน่”
“หึหึหึ นายน้อยหลี่อยากจะใช้เหรียญคริสตัลม่วงซื้อเจ้าลิงน้อย แต่เด็กนี่กลับให้มันเป็นอาหารกับเจ้าลิงน้อย…นี่มันตบหน้ากันชัดๆ”
เมื่อได้ยินแบบนี้ หลี่กวงที่จากเดิมที่นิ่งอึ้งก็เปลี่ยนเป็นโกรธเกรี้ยวในทันที
เม่ยซินเองก็ยังคงทำท่าไม่รู้ความ พลางจับจ้องไปที่เมิ่งน้อยตาเป็นมั
