อเข้าไปใช้นิ้วลูบไล้ไหล่ของเฉินเฉียง ก่อนที่จะเข้าไปกระซิบที่ข้างหูของเขา
“นายน้อย ข้ามีนามว่าเม่ยซิน ตัวข้าชอบสัตว์เลี้ยงตัวน้อยของท่านจริงๆนะ”
“หากนายน้อยยอมรับคำขอของข้าและยกมันให้กับข้า ข้าเองก็จะยอมรับฟังคำขอของท่านและยอมทำในทุกสิ่งที่ท่านต้องการ”
นี่คือท่าไม้ตายของเธอก็ว่าได้
และนี่ก็ทำให้ผู้คนโดยรอบต่างก็อยากที่จะเข้าไปแทนที่เฉินเฉียงในตอนนี้ แต่หยานเสวี่ยที่อยู่ข้างหลังเฉินเฉียงนั้น ก็อดที่จะหยิกหลังของเฉินเฉียงเสียไม่ได้เหมือนกันที่เห็นฉากนี้
แน่นอนว่าคนที่แสดงสีหน้าที่ไม่สู้ดีมากที่สุดก็ย่อมต้องเป็นหลี่กวง
ไม่เพียงเขานั้นจะถูกเฉินเฉียงตบหน้าครั้งแล้วครั้งเล่าที่เขาเสนอราคาในการซื้อสัตว์เลี้ยงตัวหนึ่ง
ผู้หญิงของเขายังยอมพลีกายให้กับชายอื่นด้วยเรื่องเพียงแค่นี้อีก
สิ่งนี้ย่อมต้องเป็นความอัปยศอย่างยากจะทานทน
“เฮ้ย ไอ้หนู เจ้ามาจากไหน นี่เจ้าคิดจะมีเรื่องกับข้างั้นรึ”
เฉินเฉียงที่ยิ้มอย่างแหนงหน่ายอย่างไม่เปลี่ยนแปลงนั้น เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เขาก็ได้เปิดปากและพูดออกไปสองคำ
“เจ้า ว่า ยังไง นะ”
แต่เพียงเฉินเฉียงพูดไปได้สองคำ ในขณะที่เขาพูดคำที่สาม สายตาของเขาก็
