แก่นวิญญาณ มันก็ได้บ้วนเหรียญคริสตัลม่วงในปากทิ้งไปอย่างไม่ไยดี ก่อนที่จะเข้าไปฉกแก่นวิญญาณครึ่งก้อนนี้เข้าปากไปอย่างหน้าตาเฉย และกระโดดกลับไปหาหยานเสวี่ยและเริ่มเคี้ยวตุ้ยๆอย่างสบายอารมณ์
“เอื๊อก”
เสียงกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากของใครบางคนได้ดังขึ้น นี่ทำให้ทุกคนตื่นจากภวังค์
“พี่ใหญ่ ที่ข้าเห็นไปเป็นความจริงหรือแค่ฝันกลางวันน่ะ”
“ไอ้ฉิบหายวายป่วง ใช้แก่นวิญญาณให้อาหารสัตว์วิญญาณเนี่ยนะ นี่ยังเป็นสิ่งที่ผู้คนยังกระทำกันอยู่อีกเหรอ”
“คนร่ำรวยทำตัวเกินกว่าที่ข้าจะเข้าถึงได้จริงๆ ขนาดแค่เหรียญคริสตัลม่วงข้ายังต้องหยิบยืมมาเพื่อทดสอบเข้าสำนักเต๋าเลย”
“นี่สิของจริง หากเขาไม่ได้นางไปครองแล้วใครจะได้ไปกัน พี่กวง ข้าว่าท่านถอยดีกว่านา น้องชายตัวน้อยผู้นี้ถึงแม้จะทำท่าไม่รู้ร้อนรู้หนาว แต่หากเขาเอ่ยราคามาล่ะก็ ข้าว่าท่านต้องได้กลายเป็นหมาแน่ๆ”
เฉินเฉียงได้มองไปที่หลี่กวงด้วยรอยยิ้มที่แหนงหน่าย บ่งบอกถึงอะไรบางอย่างที่แม้แต่หลี่กวงก็จำเป็นต้องเข้าใจ
แต่เม่ยซินที่เฝ้าดูอยู่นั้น เมื่อเธอเห็นฉากนี้ก็รับรู้ดีว่าไม่อาจจะซื้อเมิ่งน้อยมาได้แน่ๆ
แต่เธอเองก็กลับทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด
เธ
