บทที่ 324 ขายกระบี่
“นายท่าน มีอะไรให้ข้าช่วยรึเปล่าคะ”
เมื่อเฉินเฉียงเดินไปยังแผนกแผนที่ พนักงานสาวอายุประมาณยี่สิบปีได้เดินเข้ามาหาและถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวาน
เฉินเฉียงได้เงยหน้าขึ้นมามองที่พนักงานสาวคนนั้นก็ได้เอ่ยถามออกมา “ที่นี่รับซื้ออาวุธรึเปล่า”
เมื่อพนักงานสาวได้ยินแบบนั้นก็ได้มองไปที่เฉินเฉียงสลับกับหยานเสวี่ย ก่อนที่จะชี้ไปที่โต๊ะตัวหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลแล้วพูดออกมา “นายท่าน หากท่านต้องการขายของบางสิ่ง โปรดไปพูดคุยกับผู้จัดการร้านของเราค่ะ”
“โอ้ ขอบคุณมาก”
เฉินเฉียงได้พาหยานเสวี่ยเดินตรงไปที่โต๊ะที่พนักงานสาวชี้มา
ที่โต๊ะตัวดังกล่าวนั้น มีชายแก่อายุประมาณสี่สิบถึงห้าสิบปีนั่งอยู่ข้างใน มือซ้ายของเขาถือลูกคิด พลางใช้มือขวาชี้นิ้วไล่ตัวหนังสือไปพลางดีดลูกคิดไปพลาง
“ผู้จัดการร้าน”
เฉินเฉียงได้เคาะโต๊ะเบาๆ เมื่อผู้จัดการได้ยินก็หยุดคิดเลขแล้วขยับแว่นของตนให้เข้าที่ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมามองเฉินเฉียง
“ผู้จัดการร้าน ที่นี่รับซื้ออาวุธรึเปล่า”
“โอ้” เมื่อได้รู้ว่าคนที่เคาะโต๊ะมีธุระที่เขาต้องเป็นคนจัดการ ผู้จัดการร้านก็รีบลุกขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่จะมองเฉินเฉียงพลางพยัก
