หน้ารับ
ก่อนที่จะไปนิ่งค้างที่หยานเสวี่ย
กับเรื่องนี้เอง หยางเสวี่ยก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน ต่อให้นี่เป็นต่างเขตแดนแต่ความงามอันประเมินค่าไม่ได้ของเธอนั้นมันก็ยากที่จะหยุดไม่ให้กระตุ้นจิตใจของผู้ชายให้หลงใหลได้
“ฮี่ฮี่ฮี่ น้องชายตัวน้อย เจ้าต้องการขายอาวุธงั้นรึ ไหนล่ะ นำออกมาให้ข้าดูหน่อย”
เฉินเฉียงยักไหล่เล็กน้อยเมื่อได้ยิน นั่นก็คงเป็นเพราะผู้จัดการร้านนั้นคงเห็นว่าเขานั้นมาด้วยมือที่ว่างเปล่า จึงเป็นธรรมดาที่เขานั้นจะถามออกมาเพราะว่าอาวุธอยู่ที่อื่น
เมื่อคิดแบบนี้แล้ว เฉินเฉียงก็ได้ถูแหวนเก็บของแล้วนำกระบี่ที่สาดแสงเย็นยะเยียบออกมาไว้ในมือ
เมื่อเห็นฉากนี้ เจ้าของร้านก็นิ่งอึ้งไปเล็กน้อย
แต่เมื่อได้เห็นแหวนบนนิ้วของเฉินเฉียงแล้ว เขาก็ได้พูดออกมาประหนึ่งดั่งตื่นเต้นยินดี “น้องชายตัวน้อย เจ้าเองก็เป็นศิษย์ของสำนักเต๋าหนันฮู่(ใต้บาดาล/ทะเลสาบแดนใต้)งั้นรึ”
“สำนักเต๋าใต้บาดาล.…เหรอ”
เฉินเฉียงอึ้งไปจนเผลอทวนคำถามซ้ำ
เมื่อเห็นท่าทางของเฉินเฉียง ผู้จัดการร้านก็รู้ว่าตนเข้าใจผิดก็ได้รีบถามใหม่ “โอ้ หรือว่าน้องชายเป็นศิษย์จากสำนักเต๋าดาวตกกันล่ะ”
เมื่อได้ยินคำถามที่สองนี้ เฉินเฉียงเอ
