งก็ไม่ได้คิดรีบเร่งขายกระบี่แต่อย่างใด
สำหรับเขา นี่เป็นโอกาสอันดีที่เขาจะได้รวบรวมข้อมูลของที่นี่ มีหรือที่เขาจะปล่อยไปง่ายๆ
“ผู้จัดการร้าน ข้าขอพูดตรงๆเลยก็แล้วกันนะว่าพวกข้านั้นมาจากนอกเมือง พวกข้ายังไม่คุ้นเคยกับที่นี่ และพวกเราก็ได้ใช้จ่ายเงินในการเดินทางไปหมดแล้ว พวกเราจึงจำใจต้องมาขายอาวุธของตนบางส่วน”
“เอ้อ ว่าแต่ผู้จัดการ ไอ้สำนักเต๋าใต้บาดาลที่เจ้าว่านั้นมันคืออะไรกัน”
“แล้วทำไมเจ้าถึงคิดว่าพวกเรามาจากสำนักเต๋ากันล่ะ”
เมื่อได้ยินแบบนี้แล้วผู้จัดการร้านก็รู้แล้วว่าตัวเองเข้าใจผิดอย่างเต็มประตูจึงได้รีบขอโทษขอโพยแล้วรีบอธิบายออกมา “โอ้ เป็นเช่นนี้นี่เอง กับเรื่องนั้น พอดีข้าเห็นว่าน้องชายใช้แหวนเก็บของที่มีแต่ผู้บ่มเพาะเท่านั้นที่จะใช้กันได้ และน้องชายยังหนุ่มยังแน่นอยู่ข้าจึงคิดว่าพวกเจ้าสองคนมาจากสำนักเต๋าน่ะ”
ส่วนสำนักเต๋าใต้บาดาลกับสำนักเต๋าดาวตกที่ว่าก็คือสถานศึกษาที่ดีที่สุดของเมืองเฉินเหลิว ที่นั่นมีผู้บ่มเพาะอยู่อย่างนับไม่ถ้วนที่ล้วนแล้วเต็มไปด้วยผู้มากความสามารถ
ถึงแม้ผู้จัดการผู้นี้จะขายของที่เกี่ยวข้องกับผู้บ่มเพาะโดยไม่ได้เป็นผู้บ่มเพาะเลยก็ตาม แต่เขานั้นเต
