เรื่องที่โลกของเรากำลังถูกรุกราน”
“ข้าไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น” เฉินเฉียงส่ายหัวไปมาและพูดต่อ “ข้าหมายถึงเรื่องที่ลุงเว่ยตกตายเพราะฮั่นจุยต่างหาก”
เฉินเฉียงพยักหน้ารับและพูดออกมาอย่างจริงจัง “ถูกต้อง มันเป็นความจริงอย่างที่สุด”
เฉินเฉียงได้ขบริมฝีปากก่อนที่จะพูดออกมาเบาๆ “ข้าเข้าใจแล้ว โปรดวางใจ เพื่อที่จะให้พ่อของเจ้ายกโทษให้ในสิ่งที่เขาได้รับ ข้าจะไปจับตัวฮั่นจุยมาให้เจ้าให้ได้”
เมื่อเฉินเฉียงได้ยินก็ตกตะลึงและรีบทัดทานในทันที “ฉิงเชิน เจ้าอย่าได้ทำเช่นนั้น”
“ฮั่นจุยเป็นถึงราชาจอมพลขั้นกลาง มันไม่ใช่คนที่เจ้าจะทำอะไรได้”
“ยิ่งไปกว่านั้น นี่เป็นความแค้นของข้า ข้าไม่ต้องการความช่วยเหลือจากคนอื่นในการจัดการมัน”
“ข้าต้องเป็นคนสะสางความแค้นนี้ด้วยตัวเอง”
“ส่วนเรื่องพ่อของเจ้า….”
เฉินเฉียงได้มองไปที่เว่ยหยวนตี้อย่างไม่รู้สึกรู้สาแล้วส่ายหัวในทันที “เรื่องมันจบไปแล้ว ข้าไม่ต้องการพูดถึงอีกต่อไป”
เมื่อเฉินเฉียงพูดจบก็ได้จากไป
เมื่อเห็นเฉินเฉียงจากไป เว่ยหยวนตี้ได้เบือนหน้าหนีจากลูกสาวของตนก่อนที่จะพูดออกมา “ฉิงเชิน ลูกพ่อ เป็นพ่อที่ทำร้ายเจ้าแท้ๆ”
“ไม่อย่างนั้นเจ้าทั้งสองคงได้ครองคู่กันไปแล้ว”
“
