ได้ยินต่างก็พยักหน้ารับ
สำหรับพวกเขาแล้ว ทั้งสองเรื่องต่างก็มีเวลาในการจัดการที่จำกัด
ต่อให้เขาไม่คิดที่จะยุ่งเกี่ยวกับเรื่องราวของทั้งสามเผ่าพันธุ์อีก เพราะคิดยังมีเรื่องอื่นที่ต้องทำ แต่ดูๆไปแล้ว ทั้งสามเผ่าพันธุ์ก็คงไม่ก่อเรื่องราวเพราะยังต้องให้เขาช่วยเหลืออยู่ คิดว่านะ
เมื่อเห็นฉากนี้เอง ฮูเตี๋ยนก็ยังทำได้เพียงทอดถอนลมหายใจ
สำหรับเขาแล้ว ขอเพียงเฉินเฉียงนำร่างของราชาจักรพรรดิทั้งสามกลับมาได้ เพียงเท่านั้นเขาก็พอใจแล้ว
ถึงแม้จะเป็นครึ่งปี แต่เขาสามารถรอได้
หลังจากพูดคุยกันหมดสิ้น หลินจิ้นและหลูเป็งก็จากไป
เฉินเฉียง ฮูเตี๋ยน และหยางตู๋ ได้กล่าวอำลาหลิวฉิงเตรียมที่จะจากไป
หลังจากเดินออกมาจากประตูหอประชุม ตอนที่เฉินเฉียงเตรียมที่จะจากไป เขาก็ได้ยินเสียงฉิงเชินเอ่ยถามขึ้นมาในทันที “เรื่องที่ว่ามาเป็นความจริงเหรอ”
ถึงแม้ว่าหน้าตาของเว่ยฉิงเชินจะยังคงเรียบเฉย แต่มือน้อยๆของเธอที่ใช้ประคองเว่ยหยวนตี้อยู่นั้นกลับทรยศความต้องการของเธออย่างที่สุด
เมื่อเห็นมือที่สั่นเทานี้ เฉินเฉียงก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมาก่อนจะพยักหน้าออกไป “สิ่งที่ข้าพูดล้วนเป็นความจริง ทั้งเรื่องสิ่งมีชีวิตต่างเขตแดนและ
