งสัย
ยังไงซะ ถึงแม้ว่าฉิงเชินจะเป็นเพียงกึ่งราชา แต่ด้วยการที่เธอนั้นเป็นศิษย์สายตรงของหลิวฉิงเพียงคนเดียว สถานะของเธอย่อมเพียงพอที่จะทำให้เว่ยหยวนตี้ได้มาอยู่ที่นี่
“ฮี่ฮี่ฮี่ ไม่ได้พบเจอเพียงเดือนกว่าๆ ไม่คิดเลยว่าพี่ฮูจะกลับมายังเขาโชวหยางของข้าอีก ข้าล่ะสงสัยจริงๆว่าในครั้งนี้นั้นท่านมีธุระใดกัน”
หลังจากพูดจบ หลิวฉิงได้นั่งลงบนที่นั่งหลักของหอประชุม และสั่งการให้ผู้คนหาที่นั่งให้กับฮูเตี๋ยน
และเมื่อเจ้าหน้าที่หาที่นั่งมาให้ ฮูเตี๋ยนก็ได้หลีกทางพลางผายมือให้กับเฉินเฉียงไม่ต้องยืนพูดคุยและนั่งลงโดยไม่ต้องเมื่อยขบ
เมื่อเห็นฉากนี้ หลิวฉิงก็ถึงกับต้องมองตามอย่างตาลอยไปที่เฉินเฉียง
“เฉินเฉียงรึ ต่อให้เจ้าเป็นศิษย์ของพี่ฮูเตี๋ยน แต่เจ้าเองก็ยังเป็นเผ่าพันธุ์มนุษย์ อย่าบอกนะว่าเจ้านั้นไม่รู้กฎเกณฑ์ของเผ่าพันธุ์น่ะ”
เป็นตอนนี้ที่เว่ยหยวนตี้ที่มายืนอยู่ข้างหลิวฉิงแล้วได้ชี้นิ้วมาที่เฉินเฉียงพร้อมท่าทางที่ดุดัน
“ท่านผู้อาวุโสสูงสุด เฉินเฉียงพยายามฆ่าข้าที่ตึกจอมพลเหมันต์จันทรา แถมในตอนนี้มันยังมีหน้ามาใช้ความเป็นศิษย์ของผู้อาวุโสสูงสุดฮูเตี๋ยนทำตัวยโสโอหังไม่สนใจกฎของสภาสูงของเผ่าพันธุ์มนุ
