บทที่ 312 ชีวิตและความตาย
ที่กลางจัตุรัสที่มีขนาดพอๆกับสนามบาสเกตบอลนั้น ผู้ทรงพลังสามคนที่มีความสูงเกือบสองเมตรได้ยืนตระหง่านเชิดหน้ามองไปคนละทิศคนละทางพร้อมกับเสื้อผ้าที่ปลิวไสวไปตามสายลม
ผู้ที่อยู่ตรงกลางนั้น ใบหน้าของเขาดูสง่างามพร้อมเครายาวห้านิ้ว
คนด้านซ้ายตามการมองของเฉินเฉียงนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยขนรุงรังและตัวที่ใหญ่โต
ส่วนอีกคนหนึ่งนั้นดูไปแล้วอายุดูราวๆสักสามสิบไม่ก็สี่สิบปี ผมของเขาขาวโพลน และทั่วทั้งร่างของเขาเต็มไปด้วยปรอทที่สว่างไสวประดุจเกราะสีเงิน เห็นได้ชัดว่าเป็นมนุษย์กลายพันธุ์
นี่มันเหล่าราชาจักรพรรดิของทั้งสามเผ่าพันธุ์ที่เขาเคยได้พบเจอไม่ใช่เหรอ
ในครานั้นนอกจากเขาจะได้พบทั้งสามคนนี้แล้ว เฉินเฉียงได้เห็นเสียงของพวกเขาเลยด้วยซ้ำ แล้วทำไมพวกเขาถึงได้มาอยู่ที่นี่ได้กัน
ถึงแม้ว่าหลังจากพบเจอในครานั้น ตัวเขาก็มีความคิดอยู่ว่าทั้งสามอาจจะไม่ใช่ซากร่างแต่อย่างใด แต่เขาก็ยังคิดอยู่ว่าทั้งสามต้องติดอยู่ในเขตแดนจักรพรรดิไม่ได้ไปไหน
แต่เขากลับได้พบเจอทั้งสามอยู่ที่นี่
และเมื่อยิ่งเห็นท่าทางที่ดูมีชีวิตชีวาของทั้งสาม เฉินเฉียงก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้น
เป็นไปได้ว่าตรงหน้า
