ินะว่าตาแก่คนนี้ยอมอ่อนข้อให้น่ะ ห้ะ”
“เออๆ ใครดันใช้ให้คนอย่างเจ้านั้นเป็นคนเดียวที่ได้เข้าไปเหยียบเขตแดนลับนั่นกันล่ะฟะ”
เฉินเฉียงที่ได้ยินก็หลุดรอยยิ้มออกมาในทันที เขานั้นไม่ตอบรับหรือปฏิเสธแต่อย่างใด เพียงรอคำพูดต่อไปของฮุยเตี๋ยนอย่างเงียบๆ
“ฮึ่มมมม ตามความเห็นของข้า หากไอ้สัตว์หายนะนี่มันไม่ได้มาจากเขาห่านป่านั่น เจ้าก็คงไม่เสียเวลาถ่อมาถึงนี่สินะ ถ้าให้ถ่อมาถึงที่นี่ เจ้าคงจะตรงไปหาศัตรูเลยถึงจะถูก”
“ก็ได้”
“เจ้าเองก็คงจะรู้อยู่แล้วว่าเขาห่านป่านั้นคือสถานที่เช่นใด”
“หากใครก็ตามรู้ถึงการคงอยู่ของเจ้า อย่าว่าแต่แก้แค้นเลย เจ้าเองก็คงไม่อาจรอดไปได้”
“ทั่วทั้งโลกนี้ นอกจากไอ้พวกมนุษย์กลายพันธุ์แล้ว ก็มีเพียงฮุยตู๋ของข้าเท่านั้นที่ไปที่นั่นได้”
“เอาอย่างนี้ หากว่าเจ้ารับปากว่าจะเข้าร่วมกับฮุยตู๋ และช่วยปกป้องโลกใบนี้ร่วมกันกับพวกข้า พร้อมทั้งไม่ปิดบังเรื่องราวที่เจ้าได้รับรู้ในเขตแดนจักรพรรดิ ข้าเองก็จะช่วยเจ้าสืบหาว่าใครเป็นคนสังหารราชาสวรรค์ให้”
คนแก่ยังไงก็ยังคือคนแก่
เฉินเฉียงเองก็เหมือนจะเข้าใจถึงความนัยที่แท้จริงของข้อเสนอของฮูเตี๋ยนนี้อย่างทะลุปรุโปร่ง
เหตุผลที่ฮูเตี๋ยนนั้น ไม่ว่
