่อนหน้านี้เป็นเพราะว่าเฉินเฉียงนั้นเห็นถึงความยึดติดและความตรงไปตรงมายอมหักไม่ยอมงอของฮูเตี๋ยนจึงได้พูดจาตัดขาดออกไปอย่างไม่ไยดี เขาเองก็ไม่คิดว่าเพื่อทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย ฮูเตี๋ยนกลับยอมงอเสียอย่างนั้น
แล้วเขาจะทำยังไงต่อดีล่ะนั่น
แค่ดูก็รู้ว่าฮูเตี๋ยนนั้นไม่ว่าจะยังไงก็พยายามจะฉุดรั้งเขาไว้ให้ได้
แต่ไอ้เรื่องความลับของเขตแดนจักรพรรดินี่มัน….
เขาไม่รู้จริงๆ
“ผู้อาวุโส ข้าเองไม่ขอปิดบังท่าน ด้วยความรู้ของผู้น้อยนั้นต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แม้จะได้เห็นมา แต่ผู้น้อยก็ไม่อาจรู้ได้ว่าสิ่งที่เห็นนั้นสิ่งใดเป็นความลับ สิ่งใดนั้นสำคัญ และจากมุมมองของข้า มันไม่ได้มีความลับใดๆที่นั่น”
เมื่อมาถึงจุดนี้ เฉินเฉียงทำได้เพียงพูดความจริงออกมา
ในเขตแดนลับนั่น ก่อนที่เขาจะได้รับอะไรมา เขาก็ถูกดีดออกมาจากหนึ่งในจักรพรรดิก่อนด้วยซ้ำ
นอกจากเรื่องนี้ที่จำฝังใจแล้ว เขาก็ไม่เห็นว่ามีสิ่งใดที่เป็นความลับเลยสักนิด
“ไม่ เจ้ารู้เรื่องนี้”
ฮูเตี๋ยนพูดออกมาอย่างมั่นใจ
“เฉินเฉียง เจ้ายังจำไอ้ตัวยึกยือที่เจ้าพบในก้นสมุทรที่อยู่ในคาบสมุทรมังกรซ่อนนั่นได้หรือไม่”
เฉินเฉียงพยักหน้ารับ
ต่อให้เขาไม่ถามว่าฮูเตี๋ยนรู้ได้ยังไง
