ีอยู่นะ”
“หากท่านไม่เข้าร่วม ข้า หลิวไฮ่ผู้นี้ก็จะติดตามท่านไปทั่วหล้า”
“ศิษย์น้องเล็ก ศิษย์พี่เองก็มีความคิดเช่นนั้น ถึงแม้ว่าข้าจะอยากเข้าร่วมกับฮุยตู๋มากมายขนาดไหน แต่หากต้องปล่อยให้เจ้าไปเล่นสนุกข้างนอกเพียงคนเดียวนั้น ข้าย่อมไม่ยินดีแกร่วอยู่ที่นี่อย่างแน่นอน”
“เฉินเฉียง พ่อบุญธรรมสั่งเสียข้าไว้ หากเจ้าอยู่ข้าก็อยู่ หากเจ้าไปข้าก็ไป ไม่มีสิ่งอื่นใด” หยานเสวี่ยพูดออกมาอย่างหนักแน่น
“พวกเจ้ากล้าดียังไงกัน พวกเจ้าคิดว่าที่นี่คือสถานที่ใดถึงได้คิดจะมาก็มาคิดจะไปก็ไปแบบนี้น่ะ ห้ะ” หยางตู๋ตะคอกออกมาอย่างโกรธเคืองพร้อมคิ้วที่ขมวดแน่น
หนองหนังสือหลู่จี๋ได้ก้าวเดินออกมาแล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจต่อรอบค้าง “กองทัพเปลี่ยนผู้นำได้ แต่พี่น้องหาได้เปลี่ยนแปรไม่ กัปตันไปไหนพวกเราก็จะไปที่นั่น”
หลางซานเอ๋อได้นำกระบี่ยาวมาถือไว้ในมือก่อนที่จะเดินออกมาอย่างไม่แยแสต่อผู้ทรงพลัง “ฮี่ฮี่ฮี่ ตาแก่ ท่านคิดจะบังคับพวกเรางั้นรึ”
“ต่อให้พวกเราต้องหาไม่ก็ไม่ยินยอมหากพวกเราไม่ต้องการ”
“อย่างมากก็แค่ตกตาย แต่ตายด้วยกันย่อมดีกว่าตายอย่างโดดเดี่ยว”
เมื่อสิ้นคำพูดของหลางซานเอ๋อแล้ว เฉินเฉียงรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่างจึงรีบนำร่างมาบังหลางซานเอ๋อไว้
เป็นตอนนี้ที่หยางตู๋ได้ลงมือ
แต่หากให้พูดตรงๆแล้ว หยางตู๋ไม่ได้มีท่าทีลงมือแต่อย่างใด
ด้วยการที่เขาเองเป็นถึงผู้ที่อยู่ระดับเทียบเท่าราชาขุนพล แค่การจับจ้องของผู้อา
