บทที่ 309 หวนคืนเอเวอเรสต์
เพียงเมื่อร่างอรชรอ้อนแอ้นของเว่ยฉิงเชินหายวับไปจากครรลองการรับรู้ หลินเฟิงก็ได้ถอดถอนลมหายใจออกมา “เฉินเฉียง เจ้าต้องเสียใจในเรื่องนี้เป็นแน่”
“ไม่มีสิ่งใดที่ต้องเสียใจหากมันเกิดจากการแก้แค้นให้พ่อของข้า”
“หึหึหึ ล้างแค้นรึ สิ่งใดกันที่พวกเราได้จากการล้างแค้นน่ะ ห้ะ” หลินเฟิงถามออกมาด้วยเสียงเย็นชา “เฉินเฉียง ข้าเชื่อว่าหากพี่เทียนเว่ยตอนที่มีชีวิตอยู่ย่อมไม่ต้องการเห็นเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น”
“เจ้าไม่สนใจความรู้สึกของฉิงเชินเลยรึไงที่นางต้องมาตกอยู่ท่ามกลางความแค้นแบบนี้”
“เจ้าอย่าได้หลงลืมไป”
“ก่อนหน้านี้ตอนที่เว่ยหยวนตี้จะโจมตีเจ้า นางอุตส่าห์เสี่ยงชีวิตไปรับฝ่ามือแทนเจ้า นี่ไม่ใช่ว่าเจ้าติดค้างนางรึไงกัน”
“แต่เจ้ากับตอบแทนนางด้วยการทำลายการบ่มเพาะของเว่ยหยวนตี้”
“เอาจริงๆเลยนะ นอกจากนางจะใส่ใจเจ้าแล้ว นางยังรู้สึกผิดในสิ่งที่พ่อของเธอได้กระทำลงไปกับพี่เทียนเว่ยนั่นด้วย”
“แต่ถึงกระนั้น ยังไงซะเว่ยหยวนตี้ก็เป็นพ่อของนาง”
“เจ้าทำลายการบ่มเพาะของพ่อนางต่อหน้าต่อตาแบบนี้ แล้วเจ้าจะทำยังไงเมื่อพบเจอนางในอนาคต”
คำพูดของหลินเฟิงนั้น แต่ละคำ แต่ละประโยค ล้วนแล้วแต่กรีดใจเฉินเฉียงทั้งหมดทั้งสิ้น
โดยเฉพาะใบหน้าที่เย็นชาก่อนที่เธอจะจากไปนั้นทำให้หัวใจของเขาราวกับรู้สึกมีมืดเสียบคาไว้อย่างถอนไม่ขึ้น
อย่างไรก็ตาม เขาก็ได้ทำลงไปแล้ว และในใจของเขานั้นก็ยังรู้สึกอยู่ว่า
