สิ่งที่เขาทำลงไปนั้นไม่ได้ผิดอะไร
ยังไม่รวมถึงเรื่องที่ว่า เขาไม่ได้ฆ่าให้ตกตายอย่างที่ควร เพียงแค่ทำลายระดับการบ่มเพาะไปเพียงเท่านั้น
อย่างน้อยๆเว่ยหยวนตี้สามารถมีชีวิตอยู่ได้อย่างสงบสุขโดยมีลูกสาวของตนคอยดูแล แต่กลับเขานั้น ได้แยกจากกับเฉินเทียนเว่ยอย่างไม่อาจอยู่ร่วมเฉกเช่นหยินและหยาง
เมื่อเห็นเฉินเฉียงยังไม่แยแส(สำนึก)ในสิ่งที่ทำ หลินเฟิงก็ทำได้เพียงส่ายหัวไปมาแล้วพูดต่อ “เฉินเฉียง ตามข้ามา”
ในห้องโถง หลินเฟิงโยนรายงานจากผู้การสูงแห่งกันหนันที่รายงานเกี่ยวกับเรื่องที่กองกำลังเทียนเว่ยได้ทำลงไปให้ดู
“อ่านเองแล้วกัน”
“ถึงแม้เจ้าจะมีคนหนุนหลังที่สูงส่งอย่างผู้อาวุโสสูงแห่งฮุยตู๋ก็ตาม แต่เจ้าก็ยังอยู่ตึกจอมพลเหมันต์จันทราของข้าอยู่ดี”
เมื่อได้เห็นเนื้อหาจากรายงาน เฉินเฉียงก็สบถไปทีหนึ่ง ก่อนที่จะถามออกมา “ท่านผู้การ ท่านจะลงโทษข้าเช่นใดก็สุดแล้วแต่ท่าน”
“แต่หากจะให้ข้ายอมรับว่าสิ่งที่ข้าทำมันผิด ฝันไปเถอะ”
ปัง
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลินเฟิงตบโต๊ะตรงหน้าอย่างโกรธเคือง
“เฉินเฉียง อย่าให้มันมากนักนะ”
“ถึงแม้เจ้าจะเป็นศิษย์ของผู้อาวุโสสูงสุดแห่งฮุยตู๋ แต่เจ้าก็อย่าได้หลงลืมว่าตัวเจ้าเองก็ยังเป็นกัปตันของกองกำลังในสังกัดตึกจอมพลเหมันต์จันทราของข้า กองกำลังเทียนเว่ย”
“การกระทำของเจ้าย่อมสะท้อนถึงกองกำลังเทียนเว่ย และนั่นย่อมส่งผลต่อตำแหน่งผู้การของข้าด้วย”
“มนุษย์และมนุษย์กลายพันธุ์นั้นยาม
