เจอหน้าก็เข่นฆ่ากันมาโดยตลอด เจ้าเองก็รู้เรื่องนี้ดี”
“แต่นี่ เจ้าไม่เพียงจะปล่อยมนุษย์กลายพันธุ์พวกนั้นไปต่อหน้าทุกคน แถมยังเป็นต่อหน้ากองกำลังของตึกจอมพลหลัวหนันนั่นอีก”
ในทันทีที่หลินเฟิงพูดจบ เฉินเฉียงก็ได้เปิดโลกใบเล็กของตน แล้วกวาดมือเพื่อส่งหยานเสวี่ย จางหยวน และคนอื่นๆออกมา
“กัปตัน”
เมื่อจางหยวนและพวกได้ออกมาก็พบว่าตนเองอยู่ในตึกจอมพลเหมันต์จันทราแล้ว และเมื่อได้เห็นหลินเฟิง ทุกคนรีบแสดงความเคารพ
“สมาชิกกองกำลังเทียนเว่ยแสดงความเคารพท่านผู้การ”
แน่นอนว่าหยานเสวี่ยไม่ได้พูดอะไรออกมา เธอเพียงเดินไปยืนข้างๆเฉินเฉียงด้วยใบหน้าไร้อารมณ์เพียงเท่านั้น
“ท่านผู้การหลินเฟิง”
เฉินเฉียงพูดออกมาด้วยท่าทางที่หนักแน่น “ย้อนกลับไปในตอนนั้น เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น ท่านสามารถสอบถามความเป็นจริงจากพวกเขาได้”
“ตอนที่พวกเรามุ่งลงใต้ไปนั้น พวกเราได้พบกับชาวอาณานิคมหนึ่งกว่าสองร้อยชีวิตที่กำลังหนีตายจากสัตว์หายนะภายใต้ความคุ้มครองของเจิ้งเชิงและพวกจากเผ่าพันธ์ุมนุษย์กลายพันธุ์”
“ท่านผู้การ ข้าขอถามหน่อยเถอะว่าหากว่าท่านอยู่ในเหตุการณ์ แล้วท่านจะสั่งให้พวกข้าเล่นงานทหารของศัตรูที่เข้ามาช่วยให้คนของเราอยู่รอดปลอดภัยโดยพร้อมแลกชีวิตเพื่อปกป้องเช่นนั้นหรือ”
“ไม่หรอกน่า ท่านผู้การ สิ่งที่กัปตันของพวกเราพูดเป็นความจริง”
“หากท่านต้องการลงโทษล่ะก็ ขอให้ลงโทษพวกเราด้วย”
“ใช่แล้ว พวกเราเองก็เห็นด้วยและร
