่วมมือกับกัปตันของพวกเราเป็นอย่างดี”
เมื่อเห็นจางหยวนและพวกยืนอยู่ฝั่งเดียวกับเฉินเฉียงในเรี่องนี้ นี่ก็ยิ่งทำให้หลินเฟิงโกรธเคืองยิ่งกว่าเดิม
“เฉินเฉียง การตัดสินใจของเจ้าช่างผิดพลาดยิ่งนัก”
“ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม การกระทำของมนุษย์กลายพันธุ์นั่นต่อให้มันดียังไงมันก็ยังเป็นมนุษย์กลายพันธุ์”
“นี่คือเรื่องพื้นฐานในการตัดสินใจเรื่องราวต่างๆว่าถูกผิดเช่นใด”
“การกระทำของเจ้าถึงแม้จะถูกตามสามัญสำนึก แต่มันก็ยังทำให้กองกำลังของเจ้าเข้าสู่สถานการณ์ที่เลวร้ายอยู่ดี”
“พี่เทียนเว่ยเป็นผู้ก่อตั้งกองกำลังนี้ขึ้นมา ข้าย่อมไม่อาจปล่อยให้เจ้าต้องพังมันกับมือ”
“อย่าได้มาพูดถึงพ่อข้า ท่านไม่คู่ควร”
เฉินเฉียงได้กล่าวขัดออกมา “สิ่งใดกันที่บ่งบอกว่าสิ่งที่ข้าได้กระทำนั้นไม่มีคุณธรรม”
“แล้วสิ่งใดกันคือถูกผิด”
“สิ่งที่เรียกว่าถูกผิด ใครคือผู้ตัดสินกัน”
“ในความคิดของข้า เฉินเฉียงผู้นี้มีคุณธรรมประจับใจ ตัดสินด้วยตัวเองว่าสิ่งใดถูกสิ่งใดผิด”
“ข้ารู้เพียงว่าเจิ้งเชิงและพวกช่วยเหลือชาวอาณานิคมด้วยใจที่ห้าวหาญเพียงเท่านั้น”
“แน่นอนว่าในเรื่องนี้ นี่เป็นเพียงความคิดของข้าคนเดียวเพียงเท่านั้น”
“ส่วนการกระทำในนามของกองกำลังเทียนเว่ย พวกเขาย่อมมีสิทธิตัดสินใจ”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงได้หันไปหาทุกคนแล้วพูดขึ้นมา “พี่ชายทั้งหลาย ก็อย่างที่ข้าว่ามา เรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะการตัดสินใจของข้าเพียงผู้เดียวไม่เกี่ยวกับพวกเจ้า”
“
