ต่อให้ผู้การต้องการลงโทษ เรื่องนี้ข้าย่อมเป็นผู้เดียวที่จะรับโทษทัณฑ์”
“กัปตัน ท่านพูดอะไรออกมา”
“เรื่องที่ปล่อยมนุษย์กลายพันธุ์กลุ่มนั้นไปนั้น ในเมื่อพวกเราเห็นด้วย แล้วพวกเราจะปล่อยให้ท่านรับโทษคนเดียวได้ยังไงกัน”
“ท่านผู้การ พวกข้าต่างเห็นด้วยกับเรื่องนี้ พวกข้าย่อมยินดีรับโทษ”
“ไม่ว่าท่านจะตัดสินโทษเช่นใด พวกข้าจะยอมรับมันโดยไม่ปฏิเสธ”
เมื่อเห็นว่าเฉินเฉียงนั้นได้พูดออกมาด้วยตัวเองว่าเป็นความคิดของตน แต่จางหยวนกลับรีบแย้งออกมาว่ามันเป็นความคิดของคนทั้งกองกำลัง
เมื่อเห็นท่าทางที่กลมเกลียวของคนทั้งสิบสามคนแล้ว หลินเฟิงก็ทำได้เพียงถอดถอนลมหายใจยังหน่ายจิต
“เออๆๆ ช่างมันแล้วกัน”
“แถมกันหนันเองก็ไม่ได้มีท่าทีจะถือโทษเจ้าในเรื่องนี้ด้วย”
“แล้วไอ้ความคิดของเจ้านั้น แม้ข้าจะไม่เห็นด้วยแต่ข้าก็เข้าใจมันดี”
“ข้า หลินเฟิงผู้นี้ไม่ใช่คนไร้เหตุผล ข้าไม่ใช่ไอ้พวกหัวโบราณพันธุ์นั้น”
“บอกเจ้าตรงๆเลยนะ หากข้าไม่ใช่ผู้การของตึกจอมพลแล้วเป็นเพียงกัปตันกองกำลังเช่นเจ้า ข้าเองก็ตัดสินใจไม่ต่างไปจากเจ้าหรอก”
คำพูดของหลินเฟิงนี้ทำให้บรรยากาศในห้องผ่อนคลายขึ้นมา
เฉินเฉียง แม้จะไม่ชอบหลินเฟิงนัก แต่เขาก็ไม่ถึงกับเกลียดชายคนนี้
หากไม่ใช่เพราะเขานั้นเป็นคนที่มีฝีมือชั้นแนวหน้า เขาเองก็คงจะถูกดีดตั้งแต่แข็งขืนกับเผ่าพันธุ์ในเรื่องของเฉินเฉียงก่อนหน้านี้ไปแล้ว
และนี่ทำให้เมื่อหลินเฟิงได้พูดจบลง เฉินเฉียงก็
