ราวกับสำนึกขึ้นมาเล็กน้อย และได้พูดออกมา “ท่านผู้การ ข้าทำให้ท่านต้องยุ่งยากแล้ว”
“หากไม่มีสิ่งใดอื่นอีก ผู้ใต้บังคับบัญชาผู้นี้ขอตัวก่อน”
“อ้าว แล้วเจ้าจะไปไหนอีกล่ะนั่น ไม่คิดจะกลับมาที่นี่แล้วรึไง”
“แก้แค้น” เฉินเฉ๊ยงพูดออกมาอย่างเย็นชา
“แก้แค้น…เหรอ” หลินเฟิงยืนขึ้นในทันทีก่อนที่จะถามออกมา “เฉินเฉียง บอกมาให้ชัดๆหน่อยว่าเจ้าต้องการจะสะสางความแค้นใดอีก เจ้าพึ่งจะทำลายการบ่มเพาะของเว่ยหยวนตี้ไปแล้วยังไม่สาแก่ใจอีกรึ หรือเจ้าต้องการที่จะเผาเขาโชวหยางเลยรึไงกัน”
ก่อนหน้านี้ ด้วยการที่ทุกคนอยู่ในโลกใบเล็กของเฉินเฉียงจึงไม่ได้รับรู้ว่าเฉินเฉียงได้ทำสิ่งใดลงไป แต่ในตอนนี้ จางหยวน หยานเสวี่ยและคนอื่นๆได้ยินคำพูดนี้ก็เข้าใจได้ทันทีว่าเฉินเฉียงได้ลงมือล้างแค้นเว่ยหยวนตี้ด้วยการทำลายการบ่มเพาะไป
“เฉินเฉียง ทำได้ดีมาก พ่อบุญธรรมย่อมต้องดีใจเป็นแน่” หยานเสวี่ยพูดออกมาอย่างตื่นเต้นยินดี
เมื่อเฉินเฉียงพยักหน้าให้หยานเสวี่ยที่พยักหน้าซ้ำๆอย่างตื้นตันแล้ว เฉินเฉียงก็ได้หันไปหาหลินเฟิงแล้วพูดออกมา “ท่านผู้การ ข้าเชื่อว่าสิ่งที่ข้าทำลงไปนั้น เป็นการลงโทษผิดคนแต่อย่างใด”
“เพราะไม่ว่ายังไงก็ตาม เว่ยหยวนตี้มันก็เป็นศัตรูที่ทำให้พ่อข้าต้องตกอยู่ในสภาพนี้จนอัดอั้นตันใจมากว่ายี่สิบสามปี ส่วนการล้างแค้นของข้านับจากนี้คือการล้างแค้นคนที่ฆ่าพ่อของข้า”
“มันเป็นใครกัน ใครที่มาฆ่าพี่เทียนเว่ย เฉินเฉียง รีบบอ
