กข้ามา”
เฉินเฉียงได้เดินออกไปพลางพูดด้วยเสียงที่นิ่งลึก “ท่านผู้การ เรื่องนี้ไม่ต้องถึงมือท่านแต่อย่างใด”
“ความแค้นของผู้เป็นพ่อ ข้าย่อมต้องเป็นผู้สะสาง”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงได้กวาดมือพาหยานเสวี่ย จางหยวนและคนอื่นๆให้กลับเข้าไปในโลกใบเล็ก ก่อนที่จะใช้ผ่ามิติหายวับไปอย่างไรร่องรอย
“เฉินเฉียงเว้ย บอกข้ามาก่อนว่าศพพี่เทียนเว่ยฝังไว้ไหนนนนน……”
“เขาหมางงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง….”
หลินฟางได้ยินเสียงเฉินเฉียงตะโกนตอบออกมาจากที่ห่างไกล
….
เมื่อหนึ่งปีก่อน เฉินเฉียงได้มาที่ตีนเขาเอเวอเรสต์โดยเรือมังกรบินที่สร้างขึ้นมาด้วยเทคโนโลยีที่สูงล้ำของเผ่าพันธ์ุ ในตอนนั้น เขาอยู่ในระดับนายพลวิญญาณขั้นกลางและเข้าไปในเขตแดนจักรพรรดิ
แต่ในครั้งนี้ เขามาที่นี่โดยการผ่ามิติโดยใช้เวลาไม่ถึงครึ่งวัน
ที่เขาโชวหยาง เขาได้รับความช่วยเหลืออย่างดีจากผู้อาวุโสสูงสุดฮูเตี๋ยน แถมเขายังมอบตำแหน่งที่ตั้งของทางเข้าฮุยตู๋ให้ไว้ในกำไลสื่อสารของเขาอีก
ที่ยอดเขาเอเวอเรสต์ ถึงแม้จะเต็มไปด้วยหิมะที่ขาวโพลนพร้อมกับสภาพอากาศที่เย็นยะเยือก แต่บริเวณตีนเขานั้นกลับมีสภาพราวกับอยู่ในฤดูใบไม้ผลิตลอดเวลา
และนี่คือตำแหน่งที่เฉินเฉียงอยู่ในตอนนี้ สภาพบรรยากาศโดยรอบนั้นไม่ได้ต่างจากเขาหมางแต่อย่างใด
พื้นที่โดยรอบนี้เองมีเสียงคำรามของสัตว์ประหลาด และเสียงกรีดร้องจากธรรมชาติอย่างมีชีวิตชีวาและน่าผ่อนคลายอย่างที่สุด
หลังจากเฉินเฉียงเปิดประตู
