โลกใบเล็กของตนแล้ว หยานเสวี่ย จางหยวนและคนอื่นๆก็ได้ออกมา เฉินเฉียงได้นำธงตราสามเหลี่ยมของฮุยตู๋ที่พ่อของเขามอบมาให้ ก่อนที่จะจ้องมองไปที่ธงตรานี้แล้วพูดออกมาอย่างดังลั่น “ผู้อาวุโสสูงสุดฮูเตี๋ยน ผู้น้อยเฉินเฉียงขอเข้าพบ”
เสียงของเฉินเฉียงได้สะท้อนก้องทั่วภูเขาดังไปไกลนับสิบกิโลเมตรราวกับจะสะท้อนไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
ไม่นาน พื้นที่ไม่ห่างตรงหน้าเฉินเฉียงไม่เกินหนึ่งร้อยเมตร ก็ได้บังเกิดร่องรอยของมิติที่เปิดออกบนผิวหินก้อนใหญ่ มันใหญ่พอจนสามารถพบเจอคนทั้งสี่ที่เดินออกมาพร้อมๆกัน
หากว่าฮูเตี๋ยนไม่ได้มอบตำแหน่งที่ตั้งให้กับเขาไว้ล่ะก็ คงไม่มีใครเชื่อว่าองค์กรฮุยตู๋ที่แสนลึกลับนั้นจะมาอยู่ในสถานที่แบบนี้
“ที่ตั้งของฮุยตู๋นี้แทบจะอยู่ใกล้ๆกับทางเข้าเขตแดนจักรพรรดิเลยแฮะ พื้นที่ข้างในคงจะไม่ได้เล็กๆหรอกนะ”
“อย่างที่คิดจริงๆ ผู้คนของฮุยตู๋นั้นทรงพลังอย่างที่สุด เพียงแค่สี่คนนี้ก็เหนือกว่าฮั่นจุยได้แล้ว”
ในขณะที่จางหยวนและคนอื่นๆกำลังพูดคุยกันด้วยเสียงกระซิบกระซาบ คนสี่คนก็ได้เดินตรงมาหาเฉินเฉียง
“ฮี่ฮี่ฮี่ เฉินเฉียงเอ๋ย ในที่สุดเจ้าก็มา ชายแก่คนนี้ขอต้อนรับเจ้า ข้ามือนามว่าหยางตู๋ เป็นผู้อาวุโสลำดับที่สองของที่นี่”
ผู้นำกลุ่มคนได้แนะนำตัวด้วยรอยยิ้มก่อนที่จะชี้เข้าไปในทางเข้าเขตแดนที่อยู่ด้านหลังแล้วพูดต่อ “ผู้อาวุโสสูงสุดกำลังรอเจ้าอยู่นานแล้ว ตามข้ามา”
หลังจากพูดจบ คนของฮูยตู๋สองคนได้น
