บทที่ 308 มุ่งมั่น
“ฮ่าฮ่าฮ่า ข้ารู้ได้ยังไงเหรอ”
“เว่ยหยวนตี้ นี่เจ้าคิดจะทำท่าเศร้าเสียใจต่อหน้าคนที่เจ้าฆ่าไปรึไงกัน”
เฉินเฉียงในตอนนี้ไม่อาจจะอดกลั้นความโกรธได้อีก แล้วทำการชี้หน้าเว่ยหยวนตี้แล้วพูดออกมา “หากเจ้าไม่อยากให้ใครรับรู้ เจ้าก็ไม่ควรจะทำมันลงไปตั้งแต่ต้น”
“อย่าได้ลืมว่าฟ้ายังมีตาอยู่”
เมื่อพูดมาถึงจุดนี้ เฉินเฉียงในรูปลักษณ์ของเฉินเทียนเว่ยก็ได้หายไปจากครรลองสายตา
ในเวลาเดียวกันนี้เอง เว่ยฉิงเชินและหลินเฟิงที่กำลังตกตะลึงก็พบว่าเว่ยหยวนตี้ในตอนนี้ถูกดีดกระเด็นออกไปจากนอกห้องโถง ส่งให้ลอยไปนับร้อยเมตร
และก่อนที่ทั้งสองจะได้ทำอะไร เฉินเทียนเว่ยก็ได้ปรากฏตัวเหนือร่างของเว่ยหยวนตี้ที่ลอยอยู่กลางอากาศ
“ตูม ตูม ตูม ตูม”
เสียงปะทะกันซ้ำๆได้เกิดขึ้นไปตลอดทาง ผลการปะทะกันของทั้งสองคน ยังรุนแรงกว่าตอนที่เว่ยหยวนตี้ได้ปะทะกับราชาสวรรค์ซะอีก
ถูกต้องแล้ว
เฉินเฉียงต้องการให้เฉินเทียนเว่ยได้แก้แค้นด้วยมือตนเอง
ครั้งก่อน เป็นเพราะการแทรกแซงของเฉินเฉียงทำให้แผนของเฉินเทียนเว่ยได้พังลง แถมเขายังไปช่วยเว่ยหยวนตี้รื้อฟื้นการบ่มเพาะซะอีก
ถึงแม้ในตอนนี้ ระดับการบ่มเพาะของเขาจะอ่อนด้อยกว่าเว่ยหยวนตี้ แต่นั่นไม่ได้ทำให้กึ่งราชาแบบเขานั้นยุ่งยากในการฆ่าราชาขุนพลแบบเว่ยหยวนตี้แต่อย่างใด
อย่างตอนแรกที่ปะทะกัน หากเขาได้ใช้เคลื่อนย้ายพริบตา เว่ยหยวนตี้นั้นจะตกตายในทันที
แต่ในตอนนี้ เฉินเฉียงแค้น
