มื่อเฉินเทียนเว่ยพูดมาถึงจุดนี้ ทั้งเว่ยฉิงเชินและหลินเฟิงต่างก็นิ่งอึ้งไป
เว่ยฉิงเชินเมื่อตั้งสติได้ เธอเขวี้ยงไหเหล้าที่อยู่ในมือทิ้งไปแล้วพุ่งไปหาพ่อของตนในทันทีแล้วพูดออกมา “ท่านพ่อ ไม่ใช่ว่าท่านบอกว่าลุงเฉินเป็นพี่น้องที่ดีที่สุดของท่านไม่ใช่เหรอ”
“แล้วทำไมท่านถึงได้ฆ่าลุงเฉินกัน แถม….ยังเป็นการลอบทำร้าย”
“ลูกสาวของท่านจดจำได้ว่าในทุกๆปีท่านบอกให้ลูกสาวคนนี้จดจำคุณงามความดีของลุงเฉิน…แล้วทำไม…”
“ท่านพ่อ เกิดอะไรขึ้นกันแน่”
หลินเฟิงได้ยืนขึ้นมาก่อนที่จะหันไปมองเฉินเทียนเว่ย
“พี่ใหญ่เทียนเว่ย ท่านเข้าใจผิดไปรึเปล่า”
“ท่านเว่ยจะฆ่าท่านได้ยังไงกัน”
“ต้องมีเรื่องเข้าใจผิดแน่ๆ”
“พี่เทียนเว่ย ท่านคงไม่เห็นว่าท่านเว่ยนั้นโศกเศร้าแค่ไหนยามที่ท่านตายไป”
“นี่ทำให้ทุกคนต่างก็รับรู้สายสัมพันธ์ระหว่างท่านกับท่านเว่ย ทุกคนที่อยู่ในตึกเหมันต์จันทราในครานั้นต่างก็รับรู้เรื่องนี้”
“ไม่มีทาง”
“ข้าไม่เชื่อว่าท่านเว่ยจะทำร้ายท่าน”
หลังจากได้ยินคำพูดของหลินเฟิงแล้ว เฉินเทียนเว่ยก็ได้หัวเราะออกมาอย่างดังลั่นแล้วกล่าวต่อ
“เว่ยหยวนตี้เอ๋ยเว่ยหยวนตี้ ข้านี่ยอมรับนับถือเจ้าจริงๆ”
“ข้าไม่นึกเลยจริงๆเจ้าจะเล่นใหญ่ขนาดที่ว่ายอมโกหกลูกสาวตนเองมากว่ายี่สิบปี ไม่สิ เจ้าโกหกผู้คนในใต้ล้าเกี่ยวกับเรื่องนี้มากว่ายี่สิบปี”
“แต่นะแต่ แต่เจ้าก็คงคิดไม่ถึงกระมังว่าข้า เฉินเทียนเว่ยที่เป็นตัวเอกในเรื่องนี้ยังคงไม่ตกต
