รับรู้ได้ว่าผิดปกติ และนี่ทำให้ทั้งสองรู้สึกได้ในทันทีว่าการพูดคุยกันระหว่างเฉินเทียนเว่ยและเว่ยหยวนตี้นี้ไม่ใช่การพูดคุยกันของเพื่อนเก่าแต่อย่างใด
แต่มันเหมือนกับศัตรูคู่อาฆาตที่ได้พบเจอ อาฆาตชนิดที่ว่าเปลี่ยนตาเป็นสีแดงก่ำได้ในทันที
และในตอนนี้ ดวงตาของเฉินเทียนเว่ยเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ
เฉินเทียนเว่ยได้ออกมาด้วยเสียงที่กระจ่างชัด “เว่ยหยวนตี้ เจ้าคงไม่คิดสินะว่าฝ่ามือของเจ้าที่ซัดข้าจนร่วงลงไปหน้าผาคนแก่แบบนั้นจะไม่ได้พรากชีวิตข้าไป”
“ข้า เฉินเทียนเว่ยผู้นี้ช่างตาบอดนัก ทำไมข้านั้นถึงได้มองเจ้าเป็นพี่น้องได้กัน”
“ย้อนกลับไปในครานั้น ข้าปกป้องเจ้าจากไอ้พวกมนุษย์กลายพันธุ์ด้วยใจที่ต้องการปกป้อง แต่ในช่วงเวลานั้น เจ้ากลับคิดฆ่าข้าจากด้านหลังเพียงเพื่อปกป้องชีวิตตัวเองไม่ให้ถูกพบเจอจากมนุษย์กลายพันธุ์”
“สวรรค์มีตาที่ทำให้ข้ายังรอดชีวิตมาได้”
“แต่ข้าไม่นึกจริงๆ เว่ยหยวนตี้ เจ้ามันช่างไร้หัวใจนัก”
“ไม่เพียงคิดฆ่าข้า ไม่สิ ไม่เพียงจะฆ่าข้า เจ้ายังไม่คิดปล่อยลูกชายคนเดียวของข้า เฉินเฉียงให้รอดพ้น”
“ย้อนไปตอนนั้น เฉินเฉียงยังเป็นเพียงเด็กแรกเกิดเองนะเว้ย”
“แต่เจ้าก็ยังไม่คิดจะปล่อยเด็กน้อยเมื่อตอนนั้นเพียงเพื่อคิดจะปกปิดความผิดนี้”
“ทำแม้กระทั่งส่งผู้คนจำนวนมากไปไล่ล่ากองกำลังของข้า”
“หากไม่ใช่ซุนต้าฮู่ที่เสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเฉินเฉียงเอาไว้ ข้า เฉินเทียนเว่ยคงจะไร้ซึ่งทายาทไปแล้วในวันนี้”
เ
