” เฉินเทียนเว่ยสบถออกมา “แล้วซุนต้าฮู่ล่ะ”
“เอ่ออออ พี่ต้าฮู่ เขาหายไปในตอนนั้นจริง แถมยังพาลูกชายของท่านเฉินเฉียงหายไปกับเขาด้วย”
“และด้วยเหตุนี้เองก็ทำให้ท่านเว่ยต้องโศกเศร้าอย่างหนัก”
“ภายหลัง ถึงแม้จะส่งคนออกไปหาอยู่นาน แต่พวกเราก็ไม่ได้ข่าวคราวจากพี่ต้าฮู่และเฉินเฉียงแม้แต่น้อย”
“อย่างไรก็ตาม….”
หลินเฟิงได้ยืนขึ้นก่อนที่จะพูดออกมาอย่างมีความสุข “อย่างไรก็ตาม เมื่อไม่กี่ปีก่อนหน้า ไม่เพียงพวกเราจะได้ข่าวของลูกชายพี่เท่านั้น เขายังเข้าร่วมกับพวกเราและสร้างผลงานที่สูงล้ำให้กับตึกจอมพลของเราเลยนะ แถมตอนนี้เขาก็เป็นกัปตันของกองกำลังเทียนเว่ยแล้วด้วย”
เพียงหลินเฟิงได้พูดจบประโยค เขาก็ได้ยินเสียงตะโกนดังโหวกเหวกออกมาจากด้านนอก
“หลินเฟิง นี่เจ้าพูดบ้าบออะไรอยู่กัน”
ที่ด้านนอกห้องโถง เว่ยหยวนตี้ในตอนนี้แสดงออกมาด้วยใบหน้าที่เย็นชา พร้อมสายตาโกรธเคืองที่จ้องไปยังหลินเฟิง
“ท่านพ่อ ทำไมอยู่ๆท่านถึงได้โกรธขึ้นมาล่ะคะ” ฉิงเชินที่ควงแขนเว่ยหยวนตี้อยู่นั้นก็ได้เดินเข้าไปในห้องโถง ในขณะเดียวกันเขาก็ได้พบกับคนตัวสูงที่หันหลังให้กับเธออยู่
แน่นอนว่าเฉินเฉียงรับรู้การมาถึงของเว่ยหยวนตี้และเว่ยฉิงเชินตั้งแต่ระยะยี่สิบไมล์
ที่เขาโกรธนั้นเป็นเพราะว่าเขาได้ยินหลินเฟิงกำลังเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อปีนั้น
อย่างไรก็ตาม หลินเฟิงนั้นไม่ได้รับรู้เรื่องนี้แม้แต่น้อย
“โอ้ ท่านเว่ยนี่เอง…”
เมื่อเห็นว่าเว่
