สียงที่เป็นเอกลักษณ์นี้ หัวใจของเว่ยหยวนตี้ได้หดเกร็ง เมื่อได้เห็นใบหน้าที่กำลังหันหน้ามาหาแล้ว นี่ก็ทำให้ตัวเขาราวกับวิญญาณออกจากร่างไป
“เฉิน..ชะ ชะ พี่เฉินเทียนเว่ย นี่ นี่ เป็นไป ได้ ยังไง ไม่ใช่ว่า ท่าน….”
ในตอนนี้เว่ยหยวนตี้รู้สึกราวกับว่ามีน้ำแข็งหมื่นปีได้ร่วงหล่นเข้าไปค้างอยู่ในลำคอ
เมื่อเว่ยฉิงเชินได้ยินคำพูดของพ่อตน เธอก็ได้ประหลาดใจแล้วรีบพุ่งเข้าไปหาชายตรงหน้า ก่อนที่จะหยุดอยู่ห่างจากเฉินเทียนเว่ยหนึ่งเมตร ก่อนที่จะเห็นว่าชายคนนี้มีความคล้ายคลึงกับเฉินเฉียงถึง 70%
“คุณลุงเฉินสินะคะ คุณลุงเฉิน หนูชื่อฉิงเชิน สวัสดีค่ะ”
เมื่อพูดจบ เว่ยฉิงเชินก็ก้มหัวให้เล็กน้อย
เฉินเฉียงในรูปลักษณ์ของเฉินเทียนเว่ยไม่ได้ชายตาแลเว่ยฉิงเชินแต่อย่างใด เขาจ้องมองไปที่เว่ยหยวนตี้ที่กำลังแข็งค้างอยู่
“ฮ่าฮ่าฮ่า อ้าวอ้าว เป็นอะไรไปล่ะนั่นท่านเว่ย นี่ข้าบอกอะไรไปผิดรึไงกัน”
“ข้าเองก็คิดไว้อยู่แล้วว่าเมื่อพบพี่เทียนเว่ยแล้วแม้แต่ท่านเองก็ยังต้องประหลาดใจเมื่อได้พบเจอ”
“นั่นสิน้า พี่น้องร่วมสาบานที่สาบสูญไปได้พบเจอกัน เป็นธรรมดาที่ต้องตื่นเต้นตกใจ”
“ท่านเว่ย ในเมื่อเราเหล่าพี่น้องได้พบเจอกัน จะยืนอยู่ทำไมเล่า มามา มานั่งแล้วดื่มกันดีกว่า”
แต่ไม่ว่าหลินเฟิงจะฉุดดึงเว่ยหยวนตี้ยังไงก็ตาม เขาก็ไม่มีท่าทีจะขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย เขายังยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อน
เมื่อเห็นเป็นแบบนี้ หลินเฟิงจึงรอบส่งเสียงผ่านจิต
