บทที่ 327 เผ่าพันธุ์กระบี่…หาที่ตาย
ในยามที่ลวี่หยางกำลังช่วยจิตแยกของตนบุกฝ่าด่านเคราะห์ในสวรรค์แห่งความมิมี อีกด้านหนึ่ง เขาก็มิได้ละทิ้งความสนใจไปจากสมรภูมิระหว่างเจินเหรินปราบมารกับโลกเซวียนหลิง
กล่าวกันตามตรง เขาก็อดห่วงไม่ได้อยู่บ้าง
ท้ายที่สุด เจินเหรินปราบมารมีเพียงคนเดียว นิกายกระบี่ก็ไม่ทราบว่าเหตุใดจึงมิได้ส่งกำลังสนับสนุนแม้แต่ผู้เดียว เหล่าผู้ร่วมรบที่เหลือก็ล้วนเป็นเพียงตัวประกอบไร้น้ำหนัก นับหัวได้ไม่เกินสาม
แต่เมื่อขบคิดอีกครา ลวี่หยางก็ค่อยๆ สงบลง
ในสายตาของเขา เหล่าผู้ฝึกตนจากโลกเซวียนหลิงยังคงไร้เดียงสาเกินไป ที่นี่คือที่ใดกัน? หรือพวกเจ้าคิดจริงๆ ว่าทุกคนจะลงมือด้วยพลังในระดับเดียวกับเจ้ากระนั้นหรือ?
อย่าว่าแต่นิกายกระบี่ส่งเพียงเจินเหรินปราบมารมาเลย เก้าในสิบย่อมเป็นเพราะมั่นใจในตัวเขายิ่งนัก หากเกิดวิกฤตขึ้นจริงๆ เหล่าเจินจวินแห่งนิกายกระบี่จะนิ่งเฉยอยู่หรือ? อย่างน้อย จ้าวเจินจวินผู้สืบสายตระกูลเย่ เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อ ต้องส่งกระบี่หนึ่งสายผ่ามาในพริบตาแน่นอน!
อีกฝ่ายนั้น… มีประสบการณ์แล้ว
ครั้งอดีต บรรพชนถิงโยวสูงส่งเพียงใด? แต่ก็ยังถูกสังหารด้วยกระบี่เพียงเดียว สำหรับเจินจวินแล้ว… ระดับวางรากฐานช่วงต้นกับช่วงสมบูรณ์ ก็หาได้มีความแตกต่างอันใดนัก.
แต่ในไม่ช้า ลวี่หยางก็พบว่าตนเองช่างไร้เดียงสาเกินไป
ไม่จำเป็นต้องให้เจินจวินลงมือเลยด้วยซ้ำ
เหนือฟากฟ้าอันสูงล้ำ เ
