ว่ย เฉินเฉียงสินะ ข้าได้ยินชื่อมานานแล้ว”
“ข้า หวู่เจียง กัปตันของหนึ่งในสี่กองกำลังภาคพื้นทะเลแดนใต้แห่งตึกจอมพลแดนใต้”
“ว่าแต่… น้องเฉินเฉียง นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
“แล้วคนพวกนี้เป็นใคร”
พูดจบ หวู่เจียงก็ได้ชี้ไปที่เจิ้งเชิงและพวกหลังจากกล่าวทักทายไป
อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าจะเป็นตอนที่หวู่เจียงแนะนำตัว หรือแม้แต่สอบถามเรื่องราวของเจิ้งเชิง เฉินเฉียงไม่ได้แยแสแม้แต่เหลือบมองก็ยังไม่ทำ
เมื่อเห็นท่าทางที่เสียมารยาทของเฉินเฉียงนี้ทำให้ใบหน้าของหวู่เจียงใบหน้ามืดครึ้มขึ้นมา
เมื่อเห็นแบบนี้ จางหยวนก็รีบเข้ามาแล้วพูดออกมา “กัปตันหวู่จี้ ข้าต้องขอโทษแทนกัปตันของข้าด้วย ในตอนนี้ท่านกำลังจัดการปัญหาส่วนตัวอยู่ อย่าพึ่งไปรบกวนท่านจะดีกว่า”
“เรื่องราวเป็นอย่างนี้….”
“พวกข้าได้ยินมาว่าทางตึกจอมพลแดนใต้นั้นประสบปัญหาเรื่องสัตว์หายนะ ตึกจอมพลเหมันต์จันทราของเราจึงคิดจะส่งกำลังเสริมมาช่วยพวกท่าน และในระหว่างทาง พวกเราก็ได้พบกับกองกำลังมนุษย์กลายพันธุ์กลุ่มนี้ที่กำลังช่วย…”
ก่อนที่จางหยวนจะได้พูดจบลง หวู่เจียงเมื่อได้ยินคำว่า มนุษย์กลายพันธุ์ ก็รีบชักสีหน้าแล้วกระโดดถอยหลังไปไกลแล้วตะโกนออกมาดังลั่น “พี่น้อง พวกมันเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ อย่าปล่อยให้มันหนีไปได้ ฆ่ามันให้หมด”
เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเร็วมากจนทำให้จางหยวนที่กำลังพูดอยู่นี้ก็ยังตั้งตัวไม่ทัน
ส่วนเจิ้งเชิงและพวกเมื่อเห็นฉากนี้ คนทั้งยี่สิบขอ
