งเขาก็รีบวางตำแหน่งเป็นวงกลมข้างในเตรียมพร้อมรับมือตลอดเวลา
พร้อมกับกลิ่นอายปืนที่เริ่มคุกรุ่นไปทั่วทั้งบริเวณ
เป็นตอนนี้ท่ามกลางพลเรือนมนุษย์กว่าสองร้อยคน ได้มีนักรบสายเลือดคนหนึ่งได้ตะโกนออกมา “นายพลหวู่เจียง โปรดยั้งมือ”
“หากมนุษย์กลายพันธุ์เหล่านี้ไม่ไม่ได้เข้ามาช่วยพวกเราไว้ พวกเราชาวอาณานิคมกว่าสองร้อยคนก็ถูกกินไปโดยสัตว์หายนะไปแล้วนะท่าน”
“เห็นแก่ที่เจิ้งเชิงและคนของเขาช่วยพวกเราไว้ นายพลหวู่โปรดรับฟังพวกข้า ช่วยปล่อยพวกเขาไปด้วยเถิด”
หวู่เจียงเมื่อได้ยินก็เลือดขึ้นหน้าในทันที
“ไอ้ระยำ พวกเจ้าลืมไปแล้วรึไงว่าพวกมันนั้นคือมนุษย์กลายพันธุ์น่ะ”
“มนุษย์กลายพันธุ์นั้นไม่ว่ายังไงพวกมันก็คือมนุษย์กลายพันธุ์อยู่วันยังค่ำ ไม่ว่ายังไงก็ตาม พวกมันคือศัตรูโดยธรรมชาติของพวกเรา”
“แล้วเพียงแค่การช่วยเหลือเล็กน้อยจากพวกมัน พวกเจ้าถึงกับประทับใจพวกมันแล้วงั้นเหรอ”
“แต่ท่านนายพลหวู่ พวกเขาไม่ได้ทำเพียงช่วยเหลือเล็กๆนะ พวกเขามีบุญคุณด้วยการช่วยเหลือพวกเราไว้”
“แม่งเอ๊ย”
หวู่เจียงในตอนนี้ได้สั่งให้กระชับวงล้อมเข้าไปแล้วด่ากราดออกมา “ไอ้พวกชนชั้นต่ำไร้หัวคิด เพียงแค่ถูกช่วยชีวิตก็ถือว่าเป็นหนี้บุญคุณแล้วงั้นรึ พวกแกคือความอับอายของเผ่าพันธุ์”
“ไอ้พวกน่าขายหน้าเช่นเจ้าสมควรให้สัตว์หายนะกินไปให้หมดยังดีซะกว่า”
เพียงหวู่เจียงได้พูดจบ อยู่ๆเบื้องหน้าของเขาก็เลือนราง พร้อมกับถูกตบใบหน้าไปอีกสิบกว่าฉา
