บาๆ “กัปตันของเรานี่ช่างน่ามหัศจรรย์นัก เขารู้แม้กระทั่งภาษาของสัตว์ประหลาด……..ไม่ใช่ว่าเขานั้นเป็นแหล่งรวมความสามารถของทั้งสามเผ่าพันธุ์เลยนะเนี่ย”
“นั่นสิ นี่ศิษย์น้องไปร่ำเรียนภาษาสัตว์ประหลาดมาจากไหนกันนะ” หนี่เฟิงอดไม่ได้ที่จะพูดต่อ
กัวเหลียงที่อยู่ข้างๆก็อดไม่ได้ที่จะตบหน้าผากของตนเอง “ไอ้ฉิบหาย ศิษย์น้องเล็กมันรู้ภาษาสัตว์ประหลาดมาตั้งนานแล้วนี่หว่า”
“หนี่เฟิง เจ้าอย่าได้ลืมไปว่าตอนที่พวกเรายังอยู่ในสำนักเต่าดำนั้น ที่พักของพวกเราจะมีสัตว์ประหลาดอย่างน้อยสองตัวคอยเฝ้าที่พักไว้ให้ และในตอนนั้นศิษย์น้องเล็กย่อมไม่รู้เรื่องนี้”
“ตอนนี้ข้าเองก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่าศิษย์น้องไปทำอีกท่าไหนถึงได้สนิทสนมจนไปนอนก่ายกันอยู่ในสวนของที่พักแบบนั้น”
“ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้ว ศิษย์น้องน่าจะได้พูดคุยกับสัตว์ประหลาดพวกนั้นได้จึงได้เข้าใจกัน”
เจิ้งเชิงและคนอื่นๆในกองกำลังของเจิ้งเชิงยิ่งได้ยินก็ยิ่งสับสนหนักยิ่งกว่าเดิม
“เอิ่มมมม เอ่ออออ พี่ชายท่านนี้ ข้าขอถามสักหน่อยเถอะว่า สรุปแล้ว กัปตันของท่านนี่เป็นมนุษย์กลา…ยังใช่มนุษ…ยังเป็นเผ่าพันธุ์มนุษย์อยู่หรือไม่”
เมื่อได้ยินคำถามนี้จากเจิ้งเชิง จางหยวนและพวกได้มองตรงมาที่เขาพลางยิ้มแหยๆออกมา ก่อนที่จะหันไปมองเฉินเฉียงแล้วพูดออกมาอย่างไม่มั่นใจเลยสักนิด
“เหอเหอเหอ แล้วเจ้าคิดว่ายังไงล่ะ” จางหยวนไม่ได้ตอบคำถามตรงๆ พลางมองเฉินเฉียงด้วยสายตาที่บ่งบอกว่าแม้
