อนลั่นได้ยินไปไกล
การปะทะกันนี้ ทำให้เฉินเฉียงกระเด็นถอยออกไปกว่าสองร้อยเมตรจึงสามารถฝืนหยุดตนไว้กลางอากาศได้
ส่วนหมีดำเองนั้นถูกกระแทกจนกระเด็นลงไปนั่งพับเพียบเรียบแต้อยู่กับพื้น
ถึงแม้จะดูว่าเฉินเฉียงนั้นเสียเปรียบจากการปะทะในเรื่องแรงกาย แต่ร่างกายของเฉินเฉียงนั้นกลับไม่ได้บาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย
ดูเหมือนว่าความทุ่มเทของเขาที่ใช้ในการปีนป่ายบันไดสู่สรวงสวรรค์นั้นจะไม่ได้ไร้ประโยชน์แต่อย่างใด
แต่จากการปะทะนี้ทำให้เฉินเฉียงเข้าใจได้ถึงความทรงพลังของหมีดำหายนะตัวนี้ได้เป็นอย่างดี
ดูเหมือนว่าหากเขาไม่เอาจริงสักหน่อยคงไม่อาจจะจัดการมันได้
เมื่อคิดได้ดังนี้ เฉินเฉียงได้นำธนูดำของตนออกมา ก่อนที่จะส่งลูกธนูไร้สีสองดอกพุ่งเข้าใส่หมีดำหายนะ
“ฝุ่บ ฝุ่บ….”
ธนูไร้สีสันสองดอกได้พุ่งออกไปพลางกรีดอากาศจนบังเกิดเสียงแหลมเล็กและรวดเร็วประดุจสายฟ้า พุ่งตรงเข้าใส่หมีดำหายนะที่ยังตะเกียกตะกายอยู่ที่พื้นเพื่อพยายามจะลุกขึ้นมา
“โฮกกกกก”
หมีดำหายนะคำรามลั่น ก่อนที่จะจ้องมองไปยังปอยขนที่หลุดร่วงออกไปจากหน้าอก ซึ่งเป็นจุดที่เฉินเฉียงยิงธนูใหญ่ จนเผยให้เห็นผิวสีดำทมิฬที่อยู่ข้างใต้ ก่อนที่จะผุดลุกแล้วเตรียมที่จะพุ่งเข้าใส่เฉินเฉียงอีกครั้ง
“ฮื้ม ช่างหนังหนานัก”
เมื่อเห็นธนูของตนไม่ระคายเคืองผิวของหมีดำหายนะแม้แต่น้อย เฉินเฉียงได้ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนที่จะเก็บธนูดำไป พลางหลบหมีดำที่พุ่งเข้ามาหา
ในเมื่อธนูดำทำอ
