ะไรไม่ได้เขาก็คงหวังพึ่งได้เพียงคลื่นอัดกระแทกระดับแปดของเขาได้เพียงเท่านั้น
แต่หลังจากที่ใช้คลื่นอัดกระแทกโจมตีใส่หมีดำหายนะไปแล้วนั้น เขาก็พบว่ามันไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรเลยแม้แต่น้อย
หรือว่า…..
เฉินเฉียงเข้าใจได้ในทันทีว่าหมีดำหายนะตรงหน้าเขานั้นเป็นเฉกเช่นเดียวกับนักรบซากศพของเผ่าพันธุ์มนุษย์ มันสมควรจะถูกฝังแผ่นแก่นพลังงานลงไปหลังจากตายไปแล้ว นี่จึงทำให้มันไม่ได้รับผลกระทบจากการโจมตีทางจิตวิญญาณ
โดยไม่คิดมากแต่อย่างใด เฉินเฉียงได้ดึงดาบดั้นเมฆออกมา ก่อนที่จะฟาดฟันลงไปด้วยสองมือพร้อมท่าร่างที่บงบอกถึงการฟันอย่างสุดกำลัง ส่งผลให้บังเกิดท่าดาบที่รุนแรงเข้าใส่หมีดำหายนะอย่างโหดร้าย
ฉั๊วะ
ดาบดั้นเมฆทำหน้าที่ของมันได้อย่างดีเยี่ยม มันตัดเฉือนไหล่ซ้ายของหมีดำหายนะออกไปจนขาดสะพายแล่ง(ห้อยโตงเตง,เกือบจะขาดกระเด็น)
หากเป็นสัตว์ประหลาดธรรมดา ต่อให้พวกมันทรงพลังแต่หากโดนโจมตีจนเกิดบาดแผลสาหัสเช่นนี้ พวกมันย่อมแสดงออกมาซึ่งท่าทีที่โอดครวญ
แต่กับหมีดำหายนะตัวนี้ มันทำเพียงใช้มือขวาของตน กระชากแขนซ้ายที่ใช้ไม่ได้แล้วจนขาด แล้วโยนทิ้งออกไปเพียงเท่านั้น
ไร้ความรู้สึกรู้สาสินะ
แต่กระนั้น เฉินเฉียงที่หลังจากโจมตีมันไปแล้ว เขาก็ได้มองไปที่การกระทำของมันจนถึงกับกัดฟันตนเป็นว่าเล่น
กับสัตว์หายนะเช่นนี้ นอกจากการฆ่าทิ้งแล้วไม่จะเป็นต้องหาวิธีการอื่นมาจัดการกับมันอีก
หลังจากสูญเสียแขนของตนไปแล้ว หมีดำห
