นพลังงานในหัวของมันออกมา
เฉินเฉียงนั้นลงมือได้อย่างคล่องแคล่วเพราะว่าเขาได้เคยแผ่นแก่นพลังงานออกมาจากหัวของสัตว์หายนะตัวก่อนหน้านี้
หลังจากดูดแผ่นแก่นพลังงานออกมาแล้ว หมีหายนะก็ได้ล้มหงายเก็งลงไปกับพื้นพร้อมเสียงที่สะเทือนเลื่อนลั่นอย่างไม่ไหวติงอีก แต่กระนั้น ดวงตาของมันก็ยังคงแดงฉานและปิดไม่ลงราวกับยังมีเรื่องค้างคาใจ
ที่ห่างออกไปนั้น จางหยวนและคนอื่นๆที่รับรู้ถึงสถานการณ์ด้วยกระแสจิตของตนนั้นก็มีท่าทีผ่อนคลายลงอย่างที่สุด แม้แต่กองกำลังมนุษย์กลายพันธุ์ของเจิ้งเชิงที่บินสังเกตการณ์อยู่นั้นก็มีท่าทีไม่ต่างกัน
หลังจากเห็นว่าเฉินเฉียงจัดการภัยอันตรายได้แล้ว จางหยวน เจิ้งเชิงและคนอื่นๆพร้อมพลเรือนอีกกว่าสองร้อยชีวิต ต่างก็วิ่งเข้าไปเฉินเฉียงในทันที
เมื่อได้เห็นหมีดำหายนะที่ตกตายอย่างชัดถนัดตาบนพื้นดิน นี่ทำให้เจิ้งเชิงและมนุษย์กลายพันธุ์คนอื่นยอมรับนับถือเฉินเฉียงด้วยหัวใจในทันใด
“นายท่าน หากว่าท่านมาปรากฏตัว พวกเราคงไม่อาจจะหนีรอดไปได้เป็นแน่”
เฉินเฉียงยิ้มก่อนจะพูดออกมา “เจิ้งเชิง เจ้ากล่าวผิดแล้ว”
“หากว่าพวกเจ้าไม่ได้ปกป้องพลเรือนผู้ที่ไม่อาจสู้รบได้ ต่อให้หมีดำหายนะตัวนี้มันทรงพลังขนาดไหนก็ไม่มีทางหยุดเจ้าจากการใช้ปีกสีเงินหนีไปได้หรอกกระมัง”
เมื่อได้ยินแบบนี้แล้ว เจิ้งเชิงก็ได้พูดออกมาอย่างจริงจัง “นายท่าน นี่คือสิ่งที่พวกเราควรกระทำ”
“การสู้รบระหว่างเรากับเผ่าพันธุ์มนุษย์นั้น ไ
