หากเป็นแบบนี้ต่อไปข้าเกรงว่าวิถีชีวิตของเผ่าพันธุ์คงต้องเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง”
“ไอ้พวกกลายพันธุ์นี่คิดจะบังคับให้เราตกตายไปให้หมดเลยรึไงวะ”
เพียงจางหยวนพูดออกมา เฉินเฉียงกลับส่ายหน้าปฏิเสธความคิดนี้ทิ้งไปในทันที
“ไม่มีทางหรอกน่า พี่ชายทั้งหลาย พวกท่านลืมอะไรไปรึเปล่า”
“พวกกลายพันธุ์นั้นไม่อาจสืบพันธุ์ได้โดยง่าย พวกมันเองก็มีเพียงอายุที่ยาวนานกว่าพวกเราเพียงเท่านั้น”
“หากพวกมันฆ่าล้างพวกเราไปแล้วพวกมันจะได้ประโยชน์อะไรกัน”
“หากคิดแบบนั้นจริง แม้แต่เผ่าพันธุ์ของมันเองก็ยังต้องดับสูญตามๆไป”
“และเป้าหมายที่พวกมันคิดควบคุมพวกเรานั้น นั่นย่อมหมายความว่าพวกมันไม่ได้ต้องการให้พวกเราสาบสูญไปแต่อย่างใด”
คำพูดของเฉินเฉียงเองนั้นก็ไม่ใช่จะไร้เหตุผลสักทีเดียว และนี่เองก็ทำให้ทุกคนเข้าใจในทันทีว่าเรื่องนี้ต้องมีเบื้องหลังบางอย่างซ่อนอยู่
“แต่กัปตัน ท่านจะอธิบายเรื่องนี้ยังไงกัน”
จางหยวนเองก็ยังอดไม่ได้ที่จะถามออกมาพลางชี้ลงพื้นไปยังร่างของหมูป่าเขี้ยวดาบ
“ข้าว่าไอ้ตัวนี้มันยังมีอะไรแปลกๆอยู่นะ” เฉินเฉียงเองก็ได้ชี้ไปที่ซากร่างของหมูป่าเขี้ยวดาบก่อนจะพูดต่อ “ไอ้หมูป่าเขี้ยวดาบตัวนี้มันอยู่ในระดับนายพลขั้นกลางเพียงเท่านั้น เมื่อคิดถึงศพของเผ่าพันธุ์เราที่อยู่ที่นี่ ทุกคนนั้นต่างก็อยู่ในระดับนักรบสายเลือด จะมีที่ระดับสูงที่สุดก็มนุษย์กลายพันธุ์นั่นที่อยู่ในระดับนายพลทักษะพิเศษเพียงคนเดียว”
เมื่อพูดจบ
