ดกันเองอยู่บ้างรึไง เจ้าบอกจะไปโจมตีกองกำลังของมนุษย์ แต่ในตอนนี้เจ้ากลับมาปกป้องเผ่าพันธุ์มนุษย์เนี่ยนะ”
“นายท่าน ก่อนพวกเราจะเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ พวกเราต่างก็เป็นมนุษย์มาก่อนไม่ใช่รึ” เจิ้งเชินได้ยืดอกขึ้นสูงก่อนจะพูดออกมา “แล้วก็ ในการต่อสู้ระหว่างเผ่าพันธุ์นั้น มันเป็นเรื่องของนักรบของทั้งสองเผ่าพันธุ์เพียงเท่านั้นที่จะวัดในความทรงพลังของกันและกัน”
“ในฐานะมนุษย์ การพบเจอว่าพลเรือนที่ไร้ทางสู้กำลังตกอยู่ในอันตรายก็ควรยื่นมือเข้าช่วยไม่ใช่รึ”
“แล้วไอ้ความขัดแย้งระหว่างนักรบนั่นมันเกี่ยวข้องยังไงกัน”
เมื่อเห็นท่าทางอันห้าวหาญไร้ซึ่งความกลัวที่เจิ้งเชิงแสดงออกมานี้แล้ว เฉินเฉียงเองก็อดไม่ได้ที่จะนึกยอมรับนับถือขึ้นมาในใจ
“พูดได้ดี”
เฉินเฉียงตบมือพร้อมกับกล่าวคำสรรเสริญออกมาสั้นๆ ก่อนที่จะก้มหน้ามองไปยังนายพลทักษะพิเศษที่มีชื่อว่าเจิ้งเชิงผู้นี้
อย่างไรก็ตาม เป็นตอนนี้ที่กระแสจิตของเฉินเฉียงเองก็ได้ตรวจพบสัตว์ประหลาดที่มีจำนวนกว่าสามสิบตนที่กำลังพุ่งตรงมาในอีกทิศทางหนึ่งที่อยู่ห่างไปยี่สิบกว่าไมล์
นี่ทำให้เฉินเฉียงนั้นหน้าตึงไปในบัดดลก่อนที่จะรีบถามออกมา “เจิ้งเชิง ไม่ใช่ว่าเจ้าพึ่งบอกว่ามีสัตว์หายนะแค่ห้าตัวไม่ใช่เหรอ”
แม้จะเห็นท่าทางแปลกประหลาดของเฉินเฉียงแล้ว แต่เจิ้งเชิงที่ยังไม่รับรู้ในเรื่องนี้ก็พยักหน้ารับ “ใช่แล้วครับนายท่าน หนึ่งในนั้นเป็นหมูป่าเขี้ยวดาบและมันได้ตกตายไปกับพ
