บทที่ 299 สัตว์หายนะ
หลังจากเฉินเฉียงได้ดึงหญ้าและเถาวัลย์ที่บดบังจนแทบจะไม่เห็นสถานที่ที่เฉินเฉียงคาดว่าจะเป็นถ้ำที่กล่าวถึงในตอนที่เขาเกือบจะล้มเลิกการค้นหาไปแล้ว
-นี่จะเป็นถ้ำตามที่หยานเสวี่ยพูดรึเปล่าหว่า-
ที่เขานั้นนึกสงสัยก็เพราะว่าเจ้าช่องที่อยู่ตรงหน้าเขานั้นมันเล็กมาก มันอยู่ตรงชะง่อนผาที่อยู่สูงกว่าพื้นหกร้อยเมตร
เจ้าถ้ำเล็กๆนี้อยู่ต่ำกว่าชะง่อนผาลงมาประมาณเมตรครึ่งเห็นจะได้ และหากพลาดเพียงก้าวเดียว เขาเองก็คงจะตกลงไปยังพื้นล่างในทันที
“เว่ยหยวนตี้ เจ้าคิดจริงๆเหรอว่ามีเพียงพวกเจ้าสามคนเท่านั้นที่อยู่ที่ถ้ำนั่น”
เฉินเฉียงหวนนึกถึงคำพูดของหยานเสวี่ยอีกครั้ง
จากคำพูดนี้หมายความว่า นอกจากมนุษย์กลายพันธุ์ที่ไล่ตามมาแล้ว ในตอนนั้นคงมีเพียงเฉินเทียนเว่ยและหลี่ปิงที่อยู่ข้างกายเว่ยหยวนตี้
แต่กับถ้ำเล็กๆแบบนี้ อย่างมากก็เข้าไปอยู่ได้แค่สองคนเท่านั้น
หากจะให้อิงจากสิ่งที่เล่าลือ เฉินเทียนเว่ยสมควรจะบอกให้เว่ยหยวนตี้และหลี่ปิงซ่อนตัวเองอยู่ที่นี่ แล้วเขาจะล่อมนุษย์กลายพันธุ์ที่ไล่ล่ามาออกไปด้วยตัวเอง และท้ายที่สุด เขาก็ตกตายในมือของมนุษย์กลายพันธุ์ไม่ใช่รึ
แล้วทำไมหยานเสวี่ยถึงได้บอกออกมาว่าเว่ยหยวนตี้เป็นคนลงมือฆ่าเฉินเทียนเว่ยกัน
แต่หลังจากตรวจสอบอย่างดีแล้ว เขาก็พบสถานที่คิดว่าน่าจะเป็นถ้ำได้แค่ที่นี่ที่เดียวเพียงเท่านั้น
แล้วเกิดอะไรขึ้นเมื่อยี่สิบสามปีก่อนกันแน่
เฉินเฉียงได้ทำ
