น
แม้เฉินเฉียงจะคิดขึ้นมาได้แบบนั้น แต่มือของเขาก็ยังยื่นเข้าไปจับโครงกระดูกร่างที่เหลือพลางกัดฟันแน่นอย่างลุ้นระทึก
…..มนุษย์กลายพันธุ์
ด้วยเหตุผลบางอย่าง หลังจากรับรู้อย่างนี้แล้ว เฉินเฉียงนั้นกลับไม่ได้รู้สึกผิดหวังแต่อย่างใด เขายังรู้สึกราวกับมีความหวังขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
ช่างมันก่อนแล้วกัน
พื้นที่ก้นผาก็ไม่ได้ใหญ่มากมาย เอาไว้เขาค่อยหาเวลามาสืบต่อทีหลัง
เมื่อคิดได้แบบนี้ เฉินเฉียงก็กางปีกของตนพลางโจนทะยานออกไปจากก้นผา แล้วกลับไปยังทางเดินริมขอบผาที่อยู่บนผาคนแก่
เขาได้เปิดกำไลสื่อสารขึ้นมา และก็ได้ยินเสียงที่ร้อนรนของจางหยวน
“กัปตัน ตึกจอมพลเหมันต์จันทราออกคำสั่งรวมพลด่วนให้เข้าร่วมสู้ศึก พวกเราจะกลับไปรึเปล่า”
เฉินเฉียงเมื่อได้ยินแบบนั้นก็ได้กดปุ่มบนกำไลสื่อสารแล้วพูดกลับไป
“ข้าจะไปในอีกสามชั่วโมง”
ด้วยการที่ผาคนแก่นี้อยู่ห่างจากตึกจอมพลเหมันต์จันทราเพียงพันห้าร้อยไมล์เท่านั้น สำหรับเฉินเฉียงแล้วอย่างมากก็ใช้เวลาแค่สองชั่วโมงเท่านั้น
ในตอนนี้ เฉินเฉียงได้มองทอดออกไปยังพื้นที่ผาที่ทอดตัวยาวอยู่ตรงหน้า พร้อมตั้งมั่นว่าในสักวันหนึ่ง เขาจะกลับมาที่นี่และทำเรื่องนี้ให้กระจ่างให้จงได้
สองชั่วโมงให้หลัง เฉินเฉียงได้ไปถึงตึกจอมพลเหมันต์จันทราตามที่เขาคาดการณ์
เมื่อเขาไปถึง กัวเหลียงและหนี่เฟิงได้ออกมารับเขา
“ศิษย์น้องเล็ก เจ้ากลับมาแล้ว พวกเราพึ่งจะได้รับภารกิจมาเลย”
“ศิษย์พี่กัว แล
