้วจางหยวนกับเจิ้งยี่ล่ะ”
“ก็ตอนที่เจ้ายังมาไม่ถึง สองคนนั้นเลยต้องพาคนอื่นออกไปรับหน้าเสื่อแทนเจ้าเข้าร่วมประชุมที่หอประชุมหลักของตึกจอมพลน่ะ”
“เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงก็เห็นจางหยวนและเจิ้งยี่รีบวิ่งเข้ามาหา”
“กัปตัน ท่านกลับมาแล้ว”
เฉินเฉียงพยักหน้ารับก่อนที่จะถามออกไป “จางหยวน ภารกิจในครั้งนี้คือสิ่งใด”
“กัปตัน เราเดินไปคุยไปกันดีกว่า”
เมื่อพูดจบ จางหยวนได้เดินนำทุกคนตรงไปยังห้องประชุมของกองกำลังเพื่อร่วมกับคนที่เหลือ
เมื่อเห็นทุกคนมากันครบแล้ว จางหยวนก็ได้เริ่มพูดถึงรายละเอียด “ก่อนหน้านี้ ข้ากับเจิ้งยี่ได้ไปเข้าร่วมประชุมมาและพบว่าในตอนนี้ หลายพื้นที่ในเขตของกันหนันได้มีสัตว์หายนะได้ปรากฏตัวขึ้นมา”
“สัตว์หายนะ….เอ่ออออ รองกัปตัน เจ้าบอกว่ามันเป็นสัตว์หายนะใช่ไหม มันไม่ใช่สัตว์ประหลาดสินะ” เม่ยหลัวหลันที่ได้ยินก็สงสัยถึงกับต้องเอ่ยถามออกมาเป็นคนแรก ส่วนคนอื่นนั้นก็ได้มองจางหยวนอย่างสงสัยไม่ต่างไปจากเม่ยหลัวหลัน
นั่นก็เพราะพวกเขานั้น พึ่งเคยจะได้ยินคำคำนี้เป็นครั้งแรก
“ถูกต้อง สัตว์หายนะ”
จางหยวนพูดสำทับออกมา “เหตุผลที่มันถูกเรียกแบบนี้เพราะว่าพวกมันมีความผิดแผกแตกต่างอยู่ จากข้อมูลที่ได้รับมา ในตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ สัตว์ประหลาดและมนุษย์กลายพันธุ์ ในที่นี้ต่างก็ถือว่าพวกมันคือศัตรูร่วม แม้แต่สัตว์ประหลาดเองก็ยังร่วมมือกับอีกสองเผ่าพันธุ์อย่างเต็มที่ราวกับว่าพวกมันไม่ถือพวกมันเป็น
